ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΟΛΩΣ ΔΙΟΛΟΥ ΝΑ ΥΠΟΧΩΡΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΚΑΚΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΟΥΜΕ

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΟΛΩΣ ΔΙΟΛΟΥ ΝΑ ΥΠΟΧΩΡΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΚΑΚΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΟΥΜΕ ~ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ~

Το ευρωκοινοβούλιο με απόφαση - χαστούκι αναγκάζει την ΔΕΗ να επιστρέψει χρήματα

Το ευρωκοινοβούλιο με απόφαση - χαστούκι αναγκάζει την ΔΕΗ να επιστρέψει χρήματα που είχε προεισπράξει από τους καταναλωτές! Δηλαδή να μειώσει τους λογαριασμούς!
- Την ίδια ώρα η ΔΕΗ προανήγγειλε νέες αυξήσεις 8,3% από την Πρωτομαγιά!
- Οι επιβαρύνσεις για τους καταναλωτές πρέπει να είναι τουλάχιστον μηδενικές από την εξέλιξη αυτή!

ΚΟΜΠΡΑ: ΕΕ προς ΔΕΗ: Ποιές αυξήσεις; Χρωστάτε χρήματα στους καταναλωτές!

news-cobra.blogspot.com

ΟΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΟΥΛΟΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ

ΟΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΟΥΛΟΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ~ΑΝΤΙΣΘΕΝΗΣ~

EINAI MATAIO NA ZHTAΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙΣ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ

EINAI MATAIO NA ZHTAΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙΣ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ ~ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ~

Σύμφωνα λοιπόν με τα τελευταία αρχαιολογικά ευρήματα

Σύμφωνα λοιπόν με τα τελευταία αρχαιολογικά ευρήματα και τα επιστημονικά πορίσματα, ο άνθρωπος εμφανίστηκε στην Γη 20.000.000 χρόνια προ εποχής μας.
Η γραπτή ιστορία των Ελλήνων ξεκινά από 5.000 χρόνια Π.Ε. Ανεπίσημα όμως, έχουμε ευρήματα με συμβολικές απεικονήσεις ή άλλες γραμμικές γραφές πάνω από 40.000 χρόνια. Η Ελληνική παράδοση ξεπερνά τις 100.000 χρόνια Π.Ε. Στον Ελλαδικό χώρο τα παλαιοντολογικά ευρήματα ανθρώπινης δραστηριότητας φτάνουν τα 10.000.000 χρόνια. Για παράδειγμα το απολιθωμένο κρανίο του αρχανθρώπου στο Σπήλαιο των Πετραλώνων αγγίζει τα 740.000 χρόνια.

45.000 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΕΡΣΟΝΗΣΟΣ . Αρχή λατρείας των θεοτήτων του Ολύμπου.

45.000 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΕΡΣΟΝΗΣΟΣ . Αρχή λατρείας των θεοτήτων του Ολύμπου. Ο Ζεύς θεωρείται ως πρώτος μεταξύ των Ολυμπίων. Η Δήμητρα ως μεγάλη μητέρα των καρπών, του σίτου και της γονιμότητας. Εξάπλωση των Ελλήνων στην βόρεια Ελληνική χερσόνησο (Αίμος), στις παραλίμνιες ολόγυρα περιοχές έως την Μ.Ασία, δυτικά έως την Ιταλική και ιβηρική χερσόνησο και τις στεριές της πρώην Μεσογείου θαλάσσης (που ήταν μία μεγάλη λίμνη με νησιώτικα συμπλέγματα. Ηρακλής ο 1ος και ο Πέλοψ ο 1ος κυρίαρχοι της Πελοποννήσου.
Αρχή των μασκοφόρων Εορτών- «ΚΡΟΝΙΑ», την πρώτη εβδομάδα μετά την εαρινή ισημερία. Αυτές οι γιορτές αργότερα εντάχθηκαν στα Διονυσιακά βακχικά μυστήρια.

Ο Νέρων και ο Κικέρων είπαν. «Σε κάθε βήμα στην Ελλάδα βρίσκεις πράγματα αξιοθέατα»

Ο Νέρων και ο Κικέρων είπαν. «Σε κάθε βήμα στην Ελλάδα βρίσκεις πράγματα αξιοθέατα» . Γι’ αυτό οι Ρωμαίοι έκαψαν την Ρώμη για να την καλλωπίσουν με Ελληνικά έργα τέχνης. Από την Αθήνα, την Ολυμπία, την Κόρινθο, Την Θήβα, την Κρήτη, τους Δελφούς, που ήταν ένα δάσος αγαλμάτων άρπαξαν πεντακόσιους χάλκινους ανδριάντες. Ερήμωσαν όλους τους ναούς της κεντρικής Ελλάδος της Ιωνίας, των νησιών ,της Παλαιστίνης και της Αλεξάνδρειας. Άρπαξαν ακόμη και τον ανδριάντα του Οδυσσέα και τα νεκρικά επιστήλια. Αποκεφάλισαν τα Ελληνικά αγάλματα και τοποθέτησαν κεφαλές Ρωμαίων αρχόντων και Συγκλητικών. Απογύμνωσαν ΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ από τους θησαυρούς της, όμως κατακτήθηκαν από τον ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΟΓΟ, και αργότερα όλοι οι άλλοι Ευρωπαίοι, Γάλλοι, Άγγλοι, Γερμανοί. Παιδιά της Ελλάδος της Δύσης και της Ανατολής γκρέμισαν τους ναούς των Θεών του Ολύμπου και πήραν τα περίτεχνα μάρμαρα για να στολίσουν τα μουσεία τους και όταν τους τα ζητάει πίσω η Ελλάδα απαντούν « Μα αν σας τα δώσουμε θα αδειάσουν τα μουσεία μας» Μία απάντηση χαμηλής νοημοσύνης, εκτός αν νομίζουν ότι εμείς οι Έλληνες είμαστε χαμηλής νοημοσύνης.

Η σοφία δεν έχει καμία αντιστοιχία με τις γνώσεις ενός ανθρώπου

«Η σοφία δεν έχει καμία αντιστοιχία με τις γνώσεις ενός ανθρώπου. Στην πραγματικότητα, σοφία είναι όλα εκείνα που μένουν από τις γνώσεις κάποιου, όταν ο ίδιος αποποιείται όλα αυτά που έχει μάθει. Ξεκινάμε από ένα σταθμό που ονομάζεται άγνοια. Είναι ο σταθμός, στον οποίο μένουν όλοι εκείνοι που ούτε καν γνωρίζουν ότι δεν γνωρίζουν και, επομένως, δεν έχουν καμία ανάγκη να μάθουν. Αν κάποιος αποφασίσει να ανέβει στο τρένο, είναι επειδή κάποιος τού έχει απλώσει το χέρι. Αν ανέβει στο τρένο και ακολουθήσει τον σωστό δρόμο, θα φτάσει στον τόπο των ερευνητών. Αν το κάνει καλά και δεν χάσει τον δρόμο του, θα φτάσει και στον επόμενο σταθμό. Τον σταθμό των δασκάλων. Κάποιοι από τους δασκάλους αποφασίζουν να διδάξουν, ενώ ορισμένοι θέλουν να μείνουν μόνοι με τις γνώσεις τους. Αν ένας δάσκαλος ζήσει πολλά πράγματα για πολλά χρόνια, ίσως καταφέρει να ανέβει ξανά στο τρένο για να φτάσει στον σταθμό της σοφίας, που είναι ο τελευταίος. Είναι ο τόπος όπου ζουν όλοι αυτοί που ούτε καν γνωρίζουν ότι γνωρίζουν. Είναι αστείο, αλλά, αν ρωτήσεις έναν πραγματικά σοφό, θα σου απαντήσει «δεν γνωρίζω αν γνωρίζω», όπως ακριβώς θα σου απαντούσε ένας αδαής. Ίσως γι΄ αυτό σε αυτή την κοινωνία που ζούμε θεωρούμε αδαείς κάποιους σοφούς και κάποιους αδαείς τούς θεωρούμε σοφούς.»

Ο ΝΕΟΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ Ο ΤΥΑΝΕΑΣ

Ο ΝΕΟΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ Ο ΤΥΑΝΕΑΣ

«Γιατί οι θεοί αισθάνονται ό,τι θα συμβεί στο μέλλον, οι άνθρωποι ό,τι γίνεται τώρα και οι σοφοί ό,τι πλησιάζει»
Απολλώνιος ο Τυανέυς

Όταν ο Απολλώνιος επισκέφτηκε το Μαντείο των Δελφών στεφανώθηκε από τους ιερείς, και έλαβε τον κάτωθι χρησμό από την Πυθία: «Για εκατοντάδες χρόνια θα μείνεις ξακουστός στην Γη, αλλά και για εκατοντάδες χρόνια θα σε συκοφαντούν οι αντίπαλοι σου».

Μία ιδιαιτέρως αινιγματική μορφή της Αρχαίας Ελλάδας υπήρξε ο νεοπυθαγόρειος Φιλόσοφος, ιερέας του Ασκληπιού, μύστης και θεουργός, Απολλώνιος ο Τυαννέας.Γεννήθηκε σε πλούσια οικογένεια στα Τύανα της Καππαδοκίας τον πρώτο αιώνα μ.Χ ( 15 – 100).Ο Απολλώνιος μεγάλωσε σε μία εποχή έντονου θεολογικού συγκρητισμού, όταν οι αρχαίες παγανιστικές θρησκείες της πολυπολιτισμικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έχαναν έδαφος από την νέα Χριστιανική θρησκεία.
 

Σε ηλικία μόλις 14 χρόνων ο πατέρας του τον εμπιστεύθηκε στον ρήτορα Ευθύδημο, στην Ταρσό τής Κιλικίας. Σύντομα όμως αφοσιώθηκε στη μελέτη της πλατωνικής φιλοσοφίας ενώ από τους ιερείς του ναού του Ασκληπιού διδάχτηκε τα μυστικά της ιατρικής. Εκεί δίδαξε αργότερα τρόπους ερμηνείας των ονείρων με σκοπό τη θεραπεία.
 

Η φήμη του στο Ασκληπιείο ως σοφού και θεραπευτή υπήρξε τόσο μεγάλη ώστε έλεγαν σε όποιον βιαζόταν: «Πού τρέχεις; μήπως για να δεις τον έφηβον;»Δάσκαλος του στις απόκρυφες γνώσεις των Πυθαγορείων υπήρξε ο Εύξενος της Ηράκλειας, ο οποίος τον μύησε σε νεαρή ηλικία. Ο Τυαννέας μετά την θεωρητική του εκπαίδευση τήρησε την πενταετή Πυθαγόρεια σιωπή. Τηρώντας τα διδάγματα του Πυθαγόρα έζησε μία απολύτως ασκητική ζωή απέχοντας από οινοποσία και κρεατοφαγία.
 

Πάνω απ' όλα όμως αυτό που χαρακτήρισε την ζωή του Απολλώνιου ήταν η Αρετή του.Σύμφωνα με το Σουίδα έγραψε τα ακόλουθα έργα:
1) «Τελεταί ή Περί θυσιών». Απόσπασμα του έργου σώζεται στον Ευσέβιο

2) «Βίος Πυθαγόρου», 

3) «Περί μαντείων και αστέρων», έργο που γνώριζε και ο Μοιραγένης.
4) «Περί χρησμών και μαντείων».5) «Διαθήκαι».6) Σώζονται 197 επιστολές με το όνομα του. Άλλες από αυτές είναι γνήσιες και άλλες ψευδεπίγραφες.
Πέρα Φιλοσοφική του διάνοια και την ασκητική ζωή του λέγεται πως πραγματοποίησε πολλά Θαύματα, για αυτό και πολλοί τον συγκρίνουν με τον Ιησού.
 

Σε αυτό συνεπικουρεί και η μυθική γέννηση του, όπως συμβαίνει εξάλλου σε όλους τους «Θείους άντρες».
Η μητέρα του Απολλώνιου λίγο πριν από τη γέννησή του είδε ένα Θεϊκό όνειρο. Της παρουσιάστηκε ένας θεός, ο οποίος όταν τον ρώτησε για το μέλλον του παιδιού της, αυτός της απάντησε: Θα γεννήσεις Εμένα !
- Και ποιος είσαι εσύ τον ρώτησε εκείνη.
- Είμαι ο Πρωτεύς, ο θαλάσσιος γέρων.
Πράγματι ο Απολλώνιος είχε την ικανότητα να προβλέπει το μέλλον σαν τον Πρωτέα.
 

Ο Απολλώνιος γεννήθηκε όταν η μητέρα του είχε πάει σε ένα λιβάδι για να μαζέψει λουλούδια. Τότε ένα σμήνος λευκών κύκνων την περικύκλωσε με σηκωμένα τα φτερά προς τον ουρανό, κάτω από τον ήχο ενός μελωδικού παιάνα. Καθώς ξυπνούσε από αυτήν την εξαίσια μελωδία γέννησε τον θεόσταλτο Απολλώνιο, χωρίς πόνο. Ταυτόχρονα, ένας κεραυνός σταλμένος από τον Δία έπεσε δίπλα του χωρίς να τον αγγίξει.
Ο μαθητής του Δάμις ο Νινευίτης έγραψε τη βιογραφία του Δασκάλου του. Με βάση αυτά τα γραπτά ο Λήμνιος Φλάβιος (170 - 246 μ.Χ.) Φιλόστρατος έγραψε τον βίο του Απολλώνιου του Τυανέα.
Εκτός από τον Φιλόστρατο, και πολλοί άλλοι συγγραφείς αναφέρουν τον Τυανέα, όπως για παράδειγμα, ο Δίων ο Κάσσιος, ο Αμιανός Μαρκελλίνος, ο Λουκιανός, ο Ιεροκλής, ο Ευσέβιος, ο Κασσιόδωρος, ο μοναχός Ισίδωρος, αλλά και Βυζαντινοί χρονογράφοι όπως ο Φώτιος.
 

Ο Φλάβιος Φιλόστρατος ήταν σοφιστής στενός φίλος του αυτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου (146 - 211 μ.Χ.) και της συζύγου του Ιουλίας Δόμνας (158 - 217 μ.Χ.). Ο Σεβήρος μάλιστα στο προσωπικό του ιερό είχε αγάλματα του Τυανέα, του Ιησού και του Ορφέα. Κατά παράκληση της αυτοκράτειρας ο Φιλόστρατος συνέταξε τη ζωή του Απολλώνιου από τα χειρόγραφα που είχαν παραδοθεί στην ίδια.
Ήταν τόσο σημαντική η μορφή του Απολλώνιου που ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος μάλιστα (121-180 μ.Χ) παραδέχτηκε ότι χρωστούσε τη φιλοσοφία του στον Απολλώνιο.: «Από τον Απολλώνιο διδάχθηκα την ελευθερία της βούλησης και την κατανόηση, τη σταθερότητα στο σκοπό και να μην κοιτάζω τίποτα άλλο, ούτε για μια στιγμή, εκτός από το να σκέπτομαι λογικά».Ο Νεοπλατωνικός φιλόσοφος Ευνάπιος έγραψε για τον Απολλώνιο: «Ο Τυαννέας δεν είναι απλώς φιλόσοφος αλλά μία οντότητα – μέσον μεταξύ Θεών και ανθρώπων», ενώ ο Πορφύριος έγραφε πως ο Απολλώνιος ήταν «ανήρ φιλοσοφία πάση κεκοσμημένος» και ισχυριζόταν ότι «τα θαύματα του Χριστού δεν ήταν και τίποτα εξαιρετικό».Ο Απολλώνιος έλεγε πως : «ο σοφός πρέπει να διαλέγεται σαν νομοθέτης. Διότι ο νομοθέτης πρέπει για όσα επείσθη, αυτά σαν επιταγές να τα επιβάλλει στο πολύ πλήθος».Υποστήριζε πως το μόνο καλό ήταν η ηθική αξία, η μόνη αληθινή ικανοποίηση ήταν η ανεξαρτησία από τους εξωτερικούς παράγοντες, και θεωρούσε ότι ο πλούτος ήταν εμπόδιο για την ανάπτυξη της αρετής. Όλες οι διδασκαλίες του θεμελιώθηκαν στην ιδέα ότι όλοι οι άνθρωποι καλούνται να δεχτούν την αλήθεια και να την κάνουν πράξη.
Για αυτόν ο κόσμος της ύλης ήταν μια φυλακή αυταπάτης από την οποία όφειλε να ελευθερωθεί η ψυχή του ανθρώπου, ώστε να ανέλθει πορεία. Σε ένα τέτοιο κοσμολογικό πλαίσιο, κάθε νοήμων ον οφείλει να αναλάβει την ευθύνη για την δική του ύπαρξη.
 

Τις θυσίες των ζώων τις απέρριπτε καθώς αναζητούσε πνευματικούς τρόπους λατρείας του θεού. Ο Απολλώνιος πίστευε πως η Θεότητα δεν έχει την ανάγκη της πίστης των ανθρώπων, ούτε εμπλέκεται με ασήμαντα πράγματα για αυτό και δεν χρειαζόταν θυσίες και επικλήσεις, αλλά μόνον ενδόμυχη προσευχή. Η προσευχή για τον Απολλώνιο όφειλε να είναι μια συνειδητή πράξη θέλησης, ένα κανάλι συγκέντρωσης των ψυχικών δυνάμεων, για τη δημιουργία συνδέσμου μεταξύ ψυχής και πνευματικού κόσμου, ενός πολύ σημαντικού σύμφωνα με αυτόν παράγοντα για την εκπλήρωση ενός στόχου.
 

Έδινε μάλιστα και οδηγίες για την ώρα και το είδος των προσευχών, θυσιών και σπονδών, που αρμόζουν σε κάθε θεό. Πίστευε πως οι άνθρωποι συμμετέχουν στη Θεία φύση, και πως με τις «μυητικές τελετές» ήταν δυνατόν να απαλλαχθούν οι άνθρωποι από τα εφήμερα δεινά της ζωής.

Kατά την ανατολή του Ηλίου εκτελούσε κάποιες άρρητες θρησκευτικές τελετουργίες. (Όπως και οι Εσσαίοι) διότι κατά την ανατολή του ήλιου σύμφωνα με τον ίδιο είναι η ώρα που πρέπει να αφιερώνει ο μύστης στην επικοινωνία του με τους Θεούς.
 

Οι θρησκευτικές πρακτικές που εφάρμοζε ήταν γνωστές μόνο σε όσους είχαν ασκήσει αντίστοιχη πολυετή εξάσκηση της πυθαγόρειας σιγής. Συνήθιζε δε αφού ολοκλήρωνε τα καθημερινά του καθήκοντα να πλένεται με κρύο νερό (όπως έκαναν επίσης και οι Εσσαίοι).
Υποστήριζε πως οι πραγματικοί αναζητητές έπρεπε να ταξιδεύουν σε ξένες χώρες αναζητώντας την γνώση, για αυτό τον λόγο ταξίδεψε σε όλον σχεδόν τον τότε γνωστό κόσμο.
Έτσι ταξίδεψε σε Ανατολή και Δύση, ήρθε σε επαφή με πολλά και διαφορετικά ιερατεία όπου έλαβε μέρος σε όλες τις ανά τόπο άρρητες μυητικές τελετές. Αυτό ήταν εφικτό καθώς παρά τις διαφορές των θρησκειών ως προς το τυπικό, τη λατρεία δηλαδή και την πίστη, ήταν κοινή η συνείδηση της αλληλοσυνδέσεις των μερών του σύμπαντος και των σχέσεων εξάρτησης των μερών του με την Θεική πηγή τους.
 

Κατ’ αυτόν τον τρόπο ως μυημένος δεν έκανε διακρίσεις μεταξύ εθνών ή θρησκευτικών πεποιθήσεων, έχοντας υπερβεί το στάδιο των δογμάτων μέσα στα οποία ζουν, αντιλαμβάνονται το Θείο οι περισσότεροι άνθρωποι. Οι Ιερείς τον αποδέχτηκαν σαν ομότιμο τους, και η φήμη του απλώθηκε σε όλες τις περιοχές που επισκέφθηκε και θεωρήθηκε «ως θείος Άνθρωπος».Όταν ο Απολλώνιος επισκέφτηκε το Μαντείο των Δελφών στεφανώθηκε από τους ιερείς, και έλαβε τον κάτωθι χρησμό από την Πυθία: «Για εκατοντάδες χρόνια θα μείνεις ξακουστός στην Γη, αλλά και για εκατοντάδες χρόνια θα σε συκοφαντούν οι αντίπαλοι σου».Όταν επισκέφτηκε την Αθήνα την εποχή που εορτάζονταν τα Ελευσίνια Μυστήρια, θέλησε να πάρει μέρος στις μυητικές τελετές. Ο ιεροφάντης όμως αρνήθηκε να τον μυήσει λέγοντας του πως αποκλείεται να κάνει μέτοχο των ιερών ένα μάγο τσαρλατάνο και να ανοίξει την Ελευσίνα σε κάποιον που δεν ήταν απαλλαγμένος από δαιμόνια. Ο Απολλώνιος δεν πτοήθηκε και του απάντησε: « Δεν έχεις πει ακόμη το σπουδαιότερο για το οποίο θα μπορούσα να κατηγορηθώ, ότι δηλαδή γνωρίζω περισσότερα από εσένα για την τελετή και ήρθα για να μυηθώ από κάποιον σοφότερο δήθεν από εμένα. Θα μυηθώ άλλη φορά και θα με μυήσει ο επόμενος ιεροφάντης». Αναφερόταν στον επόμενο ιεροφάντη που μετά από τέσσερα χρόνια έγινε επικεφαλής του Ελευσίνιου ιερού.
O Απολλώνιος έδωσε πολλές διαλέξεις στην Αθήνα. Η πρώτη ομιλία ήταν σχετική με τα ιερά, γιατί διαπίστωσε ότι οι Αθηναίοι είχαν υπερβολική ροπή προς τις θυσίες. Τους δίδαξε πώς να κάνουνε ευχές και σπονδές όπως αρμόζει σε κάθε θεό.
 

Ενώ συζητούσε για τις σπονδές, έτυχε να παρευρίσκεται ένας νέος από την Κέρκυρα που θεωρούνταν βλάσφημος. Ενώ ο Απολλώνιος συζητούσε σχετικά με τις σπονδές, ο βλάσφημος νέος γελούσε συνεχώς και ειρωνευόταν. Ο Απολλώνιος τον κοίταξε και του είπε: « Δεν είσαι εσύ ο υβριστής αλλά ο δαίμονας που σε κυρίευσε χωρίς να το ξέρεις». Πράγματι ο νέος είχε κυριευθεί από δαίμονα διότι γελούσε για πράγματα που σε άλλους δεν προκαλούσαν γέλιο, έκλαιγε χωρίς αιτία, μιλούσε μόνος του και τραγουδούσε. Όταν τον κοίταξε ο Απολλώνιος το δαιμόνιο έβγαλε φωνή φοβισμένη και οργισμένη, και ορκίστηκε να εγκαταλείψει τον νέο και να μην κατακυριεύσει κανέναν άλλο άνθρωπο.
Όταν ο Απολλώνιος οργισμένος του είπε να αποδείξει με σημάδι ότι πράγματι έτσι θα έκανε, του είπε : « Θα ρίξω κάτω τον τάδε ανδριάντα», δείχνοντας προς τη Βασιλική στοά, όπου διαδραματιζόταν το περιστατικό. Όντως ο ανδριάντας κουνήθηκε και έπειτα έπεσε. Ο νέος είχε συνέλθει, και στην συνέχεια παράτησε τις πολυτελείς χλαμύδες και έγινε φιλόσοφος.
 

Το ίδιο επίσης χρονικό διάστημα προσπάθησε επίσης να αναβαθμίσει τις παρακμάζουσες τότε Διονυσιακές εορτές στην Αθήνα.
Εκτός της περίπτωσης του δαιμονισμένου νέου αναφέρονται και πολλές άλλες περιπτώσεις που ο Απολλώνιος θεράπευσε ανθρώπους από ανίατες ασθένειες, εμφανιζόταν σε πολλά και διαφορετικά μέρη ταυτόχρονα, έκανε προφητείες, καταλάβαινε άγνωστες σε αυτόν γλώσσες, ενώ τέλος του αποδίδονται ακόμα και αναστάσεις νεκρών.
 

Όταν βρισκόταν στην Ρώμη για παράδειγμα, συνάντησε μια νεκρική πομπή. Η κοπέλα είχε πεθάνει λίγο πριν νυμφευθεί, και ο γαμπρός ακολουθούσε το φέρετρο θρηνώντας. Ο Απολλώνιος έτυχε να παρευρεθεί σ' αυτή την συμφορά και είπε: «Αφήστε κάτω το φέρετρο κι εγώ θα δώσω τέλος στα δάκρυα που χύνετε για την νέα». Αμέσως ρώτησε το όνομα της κοπέλας. Οι περισσότεροι νόμισαν πώς θα εκφώνηση λόγο, σαν τους επικήδειους που συνήθιζαν θρήνους, όμως ο Απολλώνιος το μόνο που έκανε ήταν να αγγίξει την κοπέλα και αφού ψιθύρισε κάτι, ξύπνησε την κοπέλα από τον φαινομενικό θάνατο. Η νέα έβγαλε μία φωνή και επέστρεψε στο σπίτι του πατέρα της.
 

Ο Απολλώνιος όταν ρωτήθηκε πώς ήταν εφικτά τέτοια θαύματα και απάντησε : «Δεν υπάρχει θάνατος σε τίποτα παρά μόνο στην εμφάνιση. Αυτό που περνά από την Ουσία στη Φύση μοιάζει να είναι γέννηση, ενώ εκείνο που περνά από τη Φύση στην Ουσία μοιάζει να είναι θάνατος. Στην πραγματικότητα τίποτα δεν γεννιέται και τίποτα δεν πεθαίνει, αλλά μόνο εμφανίζεται τη μια στιγμή και την άλλη εξαφανίζεται. Εμφανίζεται λόγω της πυκνότητας της ύλης και εξαφανίζεται λόγω της λεπτότητας της ουσίας. Αλλά είναι πάντα το ίδιο, διαφέροντας μόνο σε κίνηση και κατάσταση.»Όταν βρισκόταν στη Έφεσο η πόλη είχε χτυπηθεί από λοιμό. Ο Απολλώνιος συγκέντρωσε τους Εφέσιους, και τους είπε: «Κουράγιο, σήμερα θα σταματήσω την αρρώστια». Αμέσως συγκέντρωσε μικρούς και μεγάλους στο θέατρο, όπου υπήρχε άγαλμα του Αποτρόπαιου. Εκεί είδε την μορφή ενός γέρου με μάτια μισόκλειστα, πού κρατούσε σακούλι με ένα κομμάτι ψωμί και ήταν ρακένδυτος με σιχαμερό πρόσωπο. Έβαλε γύρω του τους Εφέσιοι και είπε:«Χτυπάτε τον εχθρό των θεών, αφού μαζέψετε όσο το δυνατόν περισσότερες πέτρες». Οι Εφέσιοι απορούσαν με τα λόγια του και θεωρούσαν φοβερό να σκοτώσουν ένα ξένο πού βρισκόταν σε άθλια κατάσταση, και ο οποίος τους ικέτευε ζητώντας το έλεος τους. Ο Απολλώνιος όμως επέμενε να του ρίχνουν πέτρες και να μην τον αφήσουν να φύγει. Μόλις άρχισαν μερικοί να ρίχνουν πέτρες, τα μάτια του φάνηκαν γεμάτα φωτιά. Οι Εφέσιοι κατάλαβαν ότι υπήρχε κάποιος δαίμονας και πέταξαν πέτρες μέχρι που τον σκέπασαν. Μετά από λίγο ο Απολλώνιος τους είπε να απομακρύνουν τις πέτρες και να αναγνωρίσουν το θηρίο που είχαν σκοτώσει. Αφού λοιπόν ξεσκεπάστηκε αυτός που νόμιζαν ότι είχαν χτυπήσει, εκείνος είχε εξαφανισθεί και στην θέση του αντίκρισαν ένα σκύλο, λιωμένο από τις πέτρες, πού έβγαζε αφρούς από τα στόμα όπως οι λυσσασμένοι.
 

Στην Έφεσο επίσης σε μία από τις ομιλίες του, μιλούσε σχετικά με την κοινοκτημοσύνη και δίδασκε ότι τα μέλη της κοινωνίας πρέπει να αλληλοβοηθούνται. Στα δέντρα που υπήρχαν τριγύρω κάθονταν σπουργίτια σιωπηλά. Kάποια στιγμή ένα απ' αυτά πέταξε βγάζοντας φωνή σαν να ήθελε να παρακίνηση τα υπόλοιπα για κάτι. Τα υπόλοιπα μόλις άκουσαν την φωνή, σηκώθηκαν και πέταξαν φωνάζοντας κάτω από την καθοδήγηση του. Ο Απολλώνιος συνέχισε την ομιλία του γιατί ήξερε τι έκανε τα σπουργίτια να πετάξουν. Δεν το εξήγησε όμως στους άλλους. Επειδή παρ' όλα αυτά όλοι σήκωσαν τα μάτια τους ψηλά κοιτάζοντας τα πουλιά και μερικοί από άγνοια θεώρησαν το περιστατικό αξιοπερίεργο, ο Απολλώνιος ξέφυγε από την ροή του λόγου του και είπε: «Ένα παιδί ενώ μετέφερε σιτάρι μέσα σε δοχείο, γλίστρησε. Στην συνέχεια συγκέντρωσε τους σπόρους απρόσεχτα και έφυγε αφήνοντας πολλούς. Το σπουργίτι αυτό είχε την τύχη να δη το συμβάν και ήρθε να αναγγείλει και στα άλλα το απρόσμενο εύρημα και να τα καλέσει γα να φάνε».Κάποιοι έφυγαν για να πάνε εκεί που υπέδειξε ο Απολλώνιος, ενώ αυτός συνέχισε να μιλάει σ' αυτούς που παρέμειναν συνεχίζοντας τον λόγο που είχε στο μυαλό του περί κοινοκτημοσύνης. Όταν ήρθαν και οι άλλοι γεμάτοι θαυμασμό, είπε: «Βλέπετε με πόση επιμέλεια τα σπουργίτια φροντίζουν το ένα το άλλο και χαίρονται μ' αυτήν την κοινοκτημοσύνη. Εμείς απαξιούμε για κάτι τέτοιο κι αν δούμε κάποιον να μοιράζεται ό,τι έχει με άλλους, τον κατηγορούμε για σπατάλη, έπαρση και τα παρόμοια, ενώ αυτούς πού φροντίζει τους λέμε παράσιτα και κόλακες».Στη διάρκεια της ζωής του ο Απολλώνιος είχε κατηγορηθεί πολλές φορές ότι οι προφητικές του ικανότητες ήταν έργο δαιμόνιων πνευμάτων και ότι ο ίδιος ήταν ένας τσαρλατάνος Μάγος. Στην Ρώμη μάλιστα το έτος 92 μ.Χ κινδύνεψε η ζωή του, όταν σύμφωνα με τον Φιλόστρατο ο Απολλώνιος κατηγορήθηκε για παρακίνηση σε στάση ενάντια στον Αυτοκράτορα αλλά και για μαγεία, συνελήφθη και φυλακίστηκε. Ο Απολλώνιος υπερασπίστηκε τον εαυτό του αποκρούοντας τις κατηγορίες αναφέροντας παραδείγματα και άλλων προγενέστερων Φιλοσόφων που προέβησαν σε «θαύματα». Αναφέρει για παράδειγμα τον Επιμενίδη που καθάρισε την Αθήνα από επικίνδυνο μίασμα, τον Δημόκριτο που ελευθέρωσε τους Αβδηρίτες από λοιμό, τον Σοφοκλή που λέγονταν ότι μάγεψε τους ανέμους, αλλά και τον Εμπεδοκλή που σταμάτησε τα βαριά σύννεφα πάνω από την πόλη του Ακράγαντα. Έκανε επίσης αναφορά στον Σωκράτη και στους Ίωνες προσωκρατικούς φιλοσόφους, κάνοντας ένα ρητορικό ερώτημα για να τεκμηριώσει την υπεράσπισή του. Ανέφερε ότι ουδέποτε κατηγορήθηκαν ως μάγοι επειδή γνώριζαν εκ των προτέρων τα γεγονότα, με την φράση του: «Γιατί οι θεοί αισθάνονται ό,τι θα συμβεί στο μέλλον, οι άνθρωποι ό,τι γίνεται τώρα και οι σοφοί ό,τι πλησιάζει». Τελικώς διέφυγε από την φυλακή με υπερφυσικό τρόπο...
 

Σε ηλικία 30 ετών αποφάσισε να επισκεφτεί την Ινδία. Πρώτος σταθμός ήταν η Νίνος, η αρχαία Νινευί, όπου και συνάντησε τον Δάμι, τον πιστό του μαθητή και σύντροφο έκτοτε σε όλα του τα ταξίδια. Στην συνέχεια πήγε στην Βαβυλώνα όπου μυήθηκε από τους Χαλδαίους Μάγους.
 

Φθάνοντας στη Μεσοποταμία ο τελώνης στη γέφυρα το ρώτησε τι μεταφέρει, και ο Απολλώνιος του απάντησε:« Φέρω μαζί μου σωφροσύνη,δικαιοσύνη, αρετή,εγκράτεια, ανδρεία, άσκηση», και όταν τού ζήτησε λεπτομερή κατάλογο όλων αυτών των «θηλυκών», εκείνος τού είπε:«Δεν μου επιτρέπεται, διότι δεν μεταφέρω δούλες αλλά κυρίες».Σύμφωνα με τον Δάμι ο Απολλώνιος έμαθε αλλά και δίδαξε στους Πέρσες Μάγους. Όταν μάλιστα ο Δάμις κάποια στιγμή τον ρώτησε: «τι είναι οι Μάγοι;»εκείνος απάντησε: «Σοφοί μέν,αλλά όχι σε όλα τα πράγματα». Στον δρόμο προς την Ινδία, ο Δάμις εξιστορεί μία συνομιλία που είχε με τον Απολλώνιο:
«Πες μου Δάμι, πού είμαστε χθες;» και ο Δάμις: «στη πεδιάδα»....Ο Απολλώνιος τον ρώτησε: «Σήμερα δε πού;» και ο Δάμις απάντησε: «Στον Καύκασο, εκτός και το λησμόνησα...αλλά έχει τόση σημασία η ερώτηση;» «Ποία η διαφορά Δάμι;»«Χθες είμαστε χαμηλά όπου εύκολα πολλοί βαδίζουν, σήμερα ψηλά όπου λίγοι δύσκολα ανεβαίνουν» , «Ακριβώς Δάμι και αν δεν έχεις καταλάβει τη διαφορά, είσαι ακόμα κάτω. Όλοι παραδέχονται ότ, από δύσκολους δρόμους, στην κορυφή βρίσκεται το Θείον, λίγοι όμως φθάνοντας κοντά σε αυτόν τον απέραντο και θείο μηχανισμό, κοντά στον ουρανό και ανάμεσα στα άστρα και βλέποντας στην ανατολή τον ήλιο να έρχεται νωρίτερα, εκφέρουν γνώμες σαφέστερες!» 
Ο Απολλώνιος δεν έκρυβε τον θαυμασμό του για τους Ινδούς γυμνοσοφιστές καθώς όπως έλεγε «κατοικούν πάνω στη γη χωρίς να είναι πάνω της» (μετεωρισμός), και «χωρίς να έχουν τίποτα, να έχουν τα πάντα».Αυτό ήταν αποτέλεσμα της λιτής και ασκητικής ζωής τους, η οποία είχα σαν αποτέλεσμα την απόκτηση των υπερφυσικών αυτών ιδιοτήτων.
 

Σύμφωνα με τα παραπάνω είναι εμφανές πως η ζωή του Απολλώνιου είναι παρεμφερής με την ζωή του Ιησού. Όπως είναι φυσικό αυτό προκάλεσε έριδες από την αρχαιότητα ήδη ανάμεσα στους λεγόμενος «παγανιστές» τους πιστούς των παλαιών πολυθεϊκών θρησκειών και τους Χριστιανούς.
Οι μεν κατηγορούν τους δε (οι Χριστιανοί του παγανιστές ή Εθνικούς και αντίστροφα) για χαλκευμένες και αναξιόπιστες αναφορές. Δεν θα πρέπει όμως να μας εκπλήσσουν οι ομοιότητες.
 

Η εποχή στην οποία αναφερόμαστε αυτή είναι μία εποχή θρησκευτικού συγκρητισμού και έντονης μεταφυσικής αγωνίας, μία εποχή πολυπολιτισμού και πολλαπλών κρίσεων, που είχε αντιστοιχίες με την σημερινή εποχή.। Ένας κόσμος γκρεμιζόταν, ένας άλλος προσπαθούσε να γεννηθεί. Ήταν γενικά μία εποχή αυτή ήταν μία εποχή αγωνίας, καθώς στους αιώνες αυτούς κυριαρχεί μια βαθιά και γενικευμένη ηθικο-πνευματική ανασφάλεια, που ευνοούσε την ανάπτυξη της πίστης στα πνεύματα, στους μάγους και στους προφήτες, και τον μυστικισμό. Η Θεουργία, η Μαγεία και τα θαύματα κυριαρχούσαν παντού.
Την εποχή αυτή στην Ιουδαία οι ασκητές Εσσαίοι «θεραπευτές» οι οποίοι μοιράζονταν πολλά κοινά στοιχεία με την Στωική και Πυθαγόρεια Φιλοσοφία, διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση των πρώτων Χριστιανικών ομάδων. Λέγεται μάλιστα πως ο Ιησούς μαθήτευσε κοντά τους. Υπάρχουν επίσης ενδείξεις πως ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ήταν Εσσαίος, και πως η προς Εβραίους επιστολή γράφτηκε προς χριστιανούς που προηγουμένως ήταν Εσσαίοι. Σε κάθε περίπτωση τα χειρόγραφα του «Κουμράν» αναφέρουν πολλές ιστορίες θαυμάτων, και θεραπείες ασθενών.
 

Τα πρώτα Χριστιανικά χρόνια γράφτηκαν τα «Χαλδαϊκά λόγια» από τον Ιουλιανό τον Χαλδαίο τον Θεουργό, στα οποία εκτός των φιλοσοφικών αρχών που περιέχουν, υπάρχουν πλήθος μαγικών επικλήσεων στους αρχαίους Θεούς. Ο Πορφύριος αργότερα έγραψε υπομνήματα πάνω σε αυτά, ο Ιαμβλίχος όμως τα χρησιμοποίησε κατά κόρον. Περίπου την ίδια εποχή εικάζεται πως γράφτηκαν και τα Ερμητικά κείμενα, στην μορφή που τα γνωρίζουμε σήμερα, αλλά και αναδύεται ο Νεοπλατωνισμός με κυρίαρχη μορφή αυτή του Πλωτίνου, συμμαθητής του οποίου υπήρξε ο μετέπειτα Χριστιανός Ωριγένης.
 

Δεν είναι επίσης τυχαίο πως αυτή την εποχή ο Χριστιανισμός κινδύνεψε από το Χριστιανικό κίνημα των Γνωστικών, ο οποίος κήρυσσε έναν τρόπο απόδρασης από τον κόσμο, μέσω μιας ιδιαίτερης «φώτισης», η οποία δεν ήταν προσιτή σε όλους.
 

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον όπου είχε αρχίσει να επικρατεί ο Χριστιανισμός (πολύ διαφορετικός από αυτόν που σήμερα γνωρίζουμε) για διαφόρους λόγους, η ιστορία του Απολλώνιου αμφισβητήθηκε έντονα από τους Χριστιανούς πατέρες, όπως ο Ιουστίνος, ο Φώτιος, ο Αυγουστίνος, ο Κύριλλος Αλεξανδρείας, ο Νείλος και άλλους.
 

Ο επίσκοπος Καισαρείας της Παλαιστίνης Ευσέβιος αναγκάζεται να γράψει το«Προς τα υπό Φιλοστράτου εις Απολλώνιον τον Τυανέα», για να αντικρούσει το«Φιλαλήθη λόγον», που διέδιδε ο Ιεροκλής.। Στο έργο του δέχεται τον Απολλώνιο ως μάγο και τα θαύματά του τερατώδεις μύθους...Ο άγιος Χρυσόστομος, αναρωτιέται: «Πως ήταν δυνατό να συγκριθεί ο Κύριος με τον Απολλώνιο τον Τυανέα, ο οποίος ούτε Εκκλησία άφησε ούτε λαό ούτε κάτι άλλο έκανε που μπορούσε να τον εξυψώσει στη θέση του Ιησού»;Αντίστοιχα Αρχαίοι Έλληνες Φιλόσοφοι αμφισβήτησαν το Ιησού και την Χριστιανική θρησκεία, όπως για παράδειγμα έκαναν με τα συγγράμματα τους ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, o Πορφύριος, ή ο Κέλσος.
Θα παραθέσω μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τα συγγράμματα των Κέλσου, Πορφύριου (τα οποία διασώθηκαν μέσα από κριτικές Χριστιανών) και την επιχειρηματολογία τους..κατά των Χριστιανών.।।Ο «Αληθής Λόγος» του Κέλσου, γράφηκε το 178 μ.χ, και διασώθηκε σχεδόν αυτούσιος χάρη στον χριστιανό Ωριγένη ο οποίος προκειμένου να αντικρούσει τον Κέλσο, τον παρέθεσε μέσα στο απολογητικό του έργο «Κατά Κέλσου».:
...«Οι χριστιανοί πιστεύουν ότι προφέροντας τα ονόματα δαιμόνων ή λέγοντας μαγικά ξόρκια, αποκτούν δύναμη. Ο ίδιος ο Ιησούς χρησιμοποιώντας μαγικά τεχνάσματα φάνηκε πως έκανε θαύματα, και μάλιστα πρόβλεψε ότι και άλλοι θα ‘παιρναν μαθήματα και θα ‘καναν τα ίδια, παριστάνοντας τους σπουδαίους κι ότι τα κατορθώματά τους δήθεν οφείλονται στη δύναμη του θεού• και κάτι τέτοιους τους ξαπόστελνε ο Ιησούς. Αν είχε δίκιο να τους καταδικάζει, τότε όντας κι ο ίδιος ένοχος για τα ίδια πράγματα, ήταν τιποτένιος και αν δεν ήταν τιποτένιος ο ίδιος τότε δεν ήσαν τιποτένιοι και όσοι πήγαν να τον μιμηθούν... [...] Η γέννηση του Ιησού από μια παρθένο είναι δική του επινόηση, για να συγκαλύψει την πραγματική του καταγωγή: Γεννήθηκε σ’ ένα χωριό της Ιουδαίας από μια ντόπια, άπορη χειρώνακτα που ο άντρας της, ένας μαραγκός, την έδιωξε από το σπίτι σαν έμαθε ότι τον απατούσε μ’ έναν στρατιώτη που τον έλεγαν Πάνθηρα... [...] Κατ’ αρχάς, για να κατασκευάσουν την ιστορία της παρθενογένεσης, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι χριστιανοί έχουν χρησιμοποιήσει τους ελληνικούς μύθους της Δανάης και Μελανίππης ή της Αύγης και της Αντιόπης... [...] Οι παλιοί μύθοι απέδιδαν θεία γέννηση στον Περσέα, τον Αμφίωνα, τον Αιακό και τον Μίνωα ούτε κι αυτούς τους πιστεύουμε, αλλά τουλάχιστον αυτοί οι μύθοι παρουσιάζουν σαν απόδειξη τα όσα μεγάλα και θαυμαστά κατόρθωσαν εκείνοι για το καλό των ανθρώπων, ώστε να αποκτήσουν κάποιον αληθοφάνεια... [...] Όμως και τα υπόλοιπα που πιστεύετε, ότι θα αναστηθούν οι νεκροί, ότι θα απονεμηθεί η θεία δίκη και ότι θα τιμηθούν οι δίκαιοι ενώ οι άδικοι θα καούν, είναι μπαγιάτικα τίποτα το καινούριο δεν έχουν να διδαχτούν απ’ αυτά οι χριστιανοί... [...]Θαύματα υπερφυσικά συνέβαιναν παντού και πάντα (λόγου χάρη, οι ευεργεσίες που πρόσφερε ο Ασκληπιός και οι προβλέψεις του για τα μελλούμενα στις πόλεις που ήσαν αφιερωμένες στη λατρεία του, όπως η Τρίκκη, η Επίδαυρος, η Κως και η Πέργαμος, ή ακόμα, η περίπτωση του Αριστέα του Προκοννήσιου ή κάποιου Κλαζομένιου ή του Κλεομήδη από την Αστυπάλαια). Αλλά μόνο οι Ιουδαίοι τα αποδίδουν στον ύψιστο θεό.». 

 

Ο Πορφύριος ήταν Σύρος νεοπλατωνικός φιλόσοφος, που γεννήθηκε στην Τύρο του σημερινού Λιβάνου (232-305). Στο έργο του κατά Χριστιανών αναφέρει:
... «Για ποιον λόγο ο Χριστός, ούτε στον αρχιερέα όπου τον οδήγησαν ούτε στον κυβερνήτη δεν είπε ένα λόγο άξιο σοφού και θείου ανθρώπου, ένα λόγο ικανό να τους ανοίξει τα μάτια και να τους κάνει καλύτερους, τον δικαστή και τους υπόλοιπους παρευρισκόμενους; Παρά ανεχόταν να τον χτυπούν μ’ ένα καλάμι, να τον φτύνουν και να του φορέσουν ακάνθινο στεφάνι, σε αντίθεση με τον Απολλώνιο Τυανέα, που αφού πρώτα τα ‘ψαλε του αυτοκράτορα Δομητιανού, αμέσως μετά έγινε άφαντος από τα ανάκτορα κι ύστερα από μερικές ώρες εμφανίστηκε στην πόλη Δικαιάρχεια -τους σημερινούς Ποτιόλους- μπρος σε όλο τον κόσμο. Μα ακόμα κι αν ήταν θεϊκή εντολή να υποστεί τα πάθη, ο Χριστός όφειλε μεν να υπομείνει την τιμωρία, όχι όμως και να τα υποστεί όλα βουβός χωρίς να μιλήσει διόλου• θα έπρεπε να μιλήσει δυνατά και να πει λόγια σπουδαία και σοφά στον Πιλάτο τον δικαστή κι όχι ν’ αφήνει να τον εξευτελίζουν σαν κανένα τιποτένιο του δρόμου. ... [...] «Μπορεί κανείς να εντοπίσει κι άλλη μία ασαφή φράση του Ιησού· εκεί όπου λεει: «Προσέξτε μη σας παραπλανήσει κανείς. Γιατί πολλοί θα παρουσιαστούν μιλώντας επ’ ονόματι μου και θα πουν «εγώ είμαι ο Χριστός», και θα παραπλανήσουν πολλούς» (Ματθαίος 24.4-5). Ιδού: Πέρασαν τριακόσια τόσα χρόνια και πουθενά δεν φάνηκε κανείς. Μήπως θα ισχυριστείτε ότι μιλούσε για τον Απολλώνιο Τυανέα, τον άνθρωπο εκείνο που είχε για κόσμημά του τη φιλοσοφία; Γιατί άλλον δεν έχει να βρείτε. Μόνο που ο Ιησούς δεν μιλά για έναν αλλά για πολλούς: «Θα εμφανιστούν πολλοί ψευδοπροφήτες και θα παραπλανήσουν πολύ κόσμο». (Ματθαίος 24.14). 

 

Ορισμένοι νεώτεροι μελετητές συμφωνούν με τις θέσεις αυτές, όπως για παράδειγμα ο καθηγητής R. W. Bernard, που αναφέρει πως: ...«Το 325 ο Κωνσταντίνος και οι γύρω από αυτόν αποφάσισαν στην Νίκαια να εκμεταλλευθούν την μεγάλη φήμη του Απολλώνιου του Τυανέα και παραχαράσσοντας τις βασικές διδασκαλίες του Έλληνα σοφού να τον υποκαταστήσει μαζί με τον Πυθαγορισμό του με κάποιες δήθεν θεϊκές διδασκαλίες ενός υπερφυσικού Μεσσία, οι όποιες θα ήταν λιγότερο ριζοσπαστικές και περισσότερο συμφέρουσες για την αυτοκρατορία από ότι αυτές του Απολλώνιου. Έτσι εκεί που μέχρι τότε κυριαρχούσε ο Απολλώνιος εγκατέστησαν το νεοδημιουργημένο Σωτήρα τους, δίνοντας του το όνομα Ιησούς, ο όποιος τότε και εκεί άρχισε να προϋπάρχει σαν ιδέα μέσα στα μυαλά του Ιουδαιορωμαϊκου Ιερατείου, πού αργότερα έγινε γνωστό σαν «Πατέρες της Εκκλησίας της Νικαίας». ...[..].. «Από την στιγμή που ο Χριστός πήρε την θέση του Απολλώνιου ο στόχος του Ιουδαιορωμαϊκου Ιερατείου ήταν να καταστρέψει όλα τα ντοκουμέντα τα οποία είχαν σχέση με τον Απολλώνιο όπως και με την Εσσαϊκή πρωτοχριστιανική κοινότητα την οποία ο Απολλώνιος είχε επηρεάσει πολύ σ’ αυτούς τους τρεις αιώνες μέχρι την αυτοκρατορία του Κωνσταντίνου. Έτσι κατάφεραν να κρατήσουν στο σκοτάδι την αλήθεια και με μία άνευ προηγουμένου κολοσσιαία άπατη έκαναν τον κόσμο να πιστέψει ότι ο Ιησούς και η χριστιανική θρησκεία είχαν ξεκινήσει με τον Χριστό και τους 12 Αποστόλους του, ενώ ή αλήθεια είναι ότι όλα ξεκίνησαν τον 4ο αιώνα μ.Χ. Αυτή ήταν η βασική αιτία που η Αλεξανδρινή Βιβλιοθήκη μετά από την πρώτη καταστροφή της από τον Ιούλιο Καίσαρα, ξανακάηκε, και μαζί με αυτήν και άλλες βιβλιοθήκες ώστε να εξαφανισθούν τα βιβλία πού θα αναφέρονταν σ’ αυτούς τους τρεις πρώτους μ.Χ. αιώνες. Τόση ήταν η επιτυχία αυτού τού σκοτεινού Ιερατείου που κατάφερε σχεδόν για 2000 χρόνια να κράτηση στο μαύρο σκοτάδι όλες τις αποδείξεις σχετικά με τον βίο και την διδασκαλία του Απολλώνιου Τυανέα. 

 

Ευτυχώς όμως με την επιστήμη της Ιστορίας, το πιο απαγορευμένο βιβλίο από όλα διεσώθη. Το βιβλίο ήταν «ο βίος του Απολλώνιου του Τυανέως» από τον βιογράφο του Φιλόστρατο. Το βιβλίο κρατήθηκε και φυλάχθηκε μυστικά στην Μ. Ανατολή περισσότερο από 1000 χρόνια από μυημένους Άραβες κόντρα στις προσπάθειες των σταυροφόρων να το ανακαλύψουν και να το καταστρέψουν για λογαριασμό του χριστιανοπαπισμού.»…Σε κάθε περίπτωση η συγκεχυμένη πραγματικότητα της εποχής αυτής αποτυπώνεται στη απάντηση που έδωσε ο Φιλόσοφος Συνέσιος της Κυρήνης στον Θεόφιλο της Αλεξάνδρειας όταν ο δεύτερος του πρότεινε να γίνει Χριστιανός επίσκοπος: «Η φιλοσοφική νοημοσύνη, ενώ κοιτάει προς την αλήθεια, παραδέχεται την ανάγκη να ψεύδεται. Το φως έχει να κάνει με την αλήθεια, αλλά το μάτι έχει περιορισμένη όραση και δεν μπορεί να κοιτάξει κατευθείαν στο φως χωρίς να τραυματισθεί. Καθώς το μισόφωτο είναι πιο υποφερτό για το μάτι, έτσι πιστεύω, είναι και το ( ωφέλιμο ) ψέμα για τους απλούς ανθρώπους. Η αλήθεια βλάπτει εκείνους που δεν μπορούν να κοιτάξουν προς την πραγματικότητα. Εάν οι κανονισμοί της ιεροσύνης μου επιτρέπουν να διατηρήσω μία τέτοια θέση, τότε δέχομαι την χειροτόνηση, εφόσον μπορώ να κρατώ την φιλοσοφία μου ως ιδιωτική υπόθεση στο σπίτι μου και να κηρύττω παραμύθια όταν βρίσκομαι έξω ».Ο Απολλώνιος πέθανε σε ηλικία περίπου 90 ετών.

ΕΠΟΧΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΝΩΙΚΗ ΚΡΗΤΗ ΞΕΧΑΣΜΕΝΕΣ ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΛΛΑΔΑ

ΕΠΟΧΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΝΩΙΚΗ ΚΡΗΤΗ ΞΕΧΑΣΜΕΝΕΣ ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΛΛΑΔΑ

 Τα ταυροκαθάψια ήταν ένα περίπλοκο ακροβατικό αγώνισμα-παιχνίδι νέων αγοριών και κοριτσιών, κατά το οποίο εκτελούσαν θεαματικά άλματα στη ράχη ταύρων που έτρεχαν(πιάσιμο από τα κέρατα του ταύρου, διπλή τούμπα πάνω από το σώμα του και πήδημα από την άλλη πλευρά) και καμιά φορά γινόταν επικίνδυνο.

Αν και τα παιχνίδια με ταύρους είναι γνωστά και από άλλους προϊστορικούς πολιτισμούς της Αιγύπτου και της Ανατολής, στη μινωική Κρήτη έφτασαν σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο δεξιοτεχνίας. Ως βάση για την εξέλιξη των ταυροκαθάψιων θεωρείται το κυβίστημα, που αποτελεί μία μορφή ακροβασίας

Τα ταυροκαθάψια είτε είχαν ως σκοπό κάποια ιερουργική-μυητική διαδικασία είτε ήταν μία δραστηριότητα στο πλαίσιο θρησκευτικών εκδηλώσεων με σκοπό το θέαμα. Οι πρωταγωνιστές αυτής της δραστηριότητας αποτελούνταν από ένα ταύρο και από τον ή τους ταυροκαθάπτες, όπως ονομάζονταν οι συμμετέχοντες. Ήταν η γιορτή με την οποία οι μινωίτες ευχαριστούσαν τη μάνα Γη και η αναμέτρηση των παιδιών με τον ταύρο τα ετοίμαζε να γίνουν γενναία. Ο σκοπός της ήταν να αναδείξει την τόλμη, τη ρώμη και την ευλυγισία των αθλητών.

Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ταυτιστεί ή να παραλληλιστεί αυτό το πολύ αγαπητό στους Μινωίτες αγώνισμα, με τις σημερινές ταυρομαχίες όπου σκοπός είναι να δαμαστεί και να σκοτωθεί ο ταύρος. Ο ταύρος ήταν ιερός γι΄ αυτούς, πράγμα που τονίζει και το θρησκευτικό χαρακτήρα του αγωνίσματος.

Αγώνες ταυροκαθάψιων τελούνταν στη Θεσσαλία, στην Κρήτη, στην Τίρυνθα, στο Άργος, και σε διάφορες άλλες ελληνικές πόλεις. Έχουν βρεθεί αρκετές παραστάσεις και στην Κρήτη (τοιχογραφίες, αγαλματίδιο, σφραγίδες) αλλά και σε άλλα μέρη της Ελλάδας (Πύλος, Τίρυνθα) και στη Μικρά Ασία (Σμύρνη) 

 

Δελφοί - Ιερό Αθηνάς προναίας - Η χαρακτηριστική Θόλος - Τρισδιάστατη απεικόνιση

Δελφοί - Ιερό Αθηνάς προναίας - Η χαρακτηριστική Θόλος - Τρισδιάστατη απεικόνιση
Delfi - Sanctuary of Athena Pronaia - Tholos - Digital Reconstruction
Image http://www.cornucopia3d.com/galleries/thumbnails.php?album=lastupby&cat=0&page=2

Η Θόλος είναι, ίσως, το πιο χαρακτηριστικό μνημείο των Δελφών, που δεσπόζει στο ιερό της Αθηνάς Προναίας ανάμεσα στο νεότερο ναό της Αθηνάς και στο θησαυρό των Μασσαλιωτών. Πρόκειται για αριστούργημα της κλασικής αρχιτεκτονικής, του οποίου, όμως, αγνοούμε τη χρήση. Έχει συσχετισθεί με χθόνια λατρεία, ωστόσο, ο περιηγητής Παυσανίας, που είδε τα ερείπιά του το 2ο αι. μ.Χ. δεν το μνημονεύει ως ναό. Το εντυπωσιακό κυκλικό κτήριο χρονολογείται στο 380 π.Χ. Όπως μαθαίνουμε από το Βιτρούβιο, υπεύθυνος αρχιτέκτονας για την κατασκευή της Θόλου ήταν ο Θεόδωρος από τη Φώκαια ή τη Φωκίδα, ο οποίος, μάλιστα, είχε γράψει και βιβλίο για τον τρόπο οικοδόμησής της.

Η Θόλος συνθέτει σχεδόν όλους τους ρυθμούς του κλασικού αρχιτεκτονικού σχεδιασμού. Οι είκοσι κίονες του εξωτερικού περιστυλίου είναι δωρικοί και επιστέφονται από ζωφόρο με ανάγλυφες μετόπες που κοσμούνταν με παραστάσεις από την Αμαζονομαχία και την Κενταυρομαχία.
http://odysseus.culture.gr/h/2/gh251.jsp?obj_id=4933

The Temple of Athena Pronaia, built from tuff in the Archaic period, toward the end of the 6th century BCE. It is a Doric peripteral temple, 6 x 12 columns, with 28.45 m x 14.25 m and column height: 4.6 m. Two of the columns are still standing. The cella is unusually opening south onto a pronaos distyle in antis.

Φτιάξτε Ελληνόπουλα..Δείξτε τους το μεγαλείο των Αρχαίων μας...

Φτιάξτε Ελληνόπουλα..Δείξτε τους το μεγαλείο των Αρχαίων μας...
Φροντίστε να τους δείξετε τα σπίτια των θεών μας.Διαβάστε τους φιλόσοφους μας στα παιδιά.Μάθετε τους ιστορία!Για τον Λεωνίδα,τον Μέγα Αλέξανδρο!
 
Κάθε τι Ελληνικό.
 
Είναι πιο μικρά και πιο αγνά και αυτά γνωρίζουν και νιώθουν την αλήθεια δίχως φραγμούς.Να τους απαντάτε την αλήθεια σε ότι σας ρωτάνε....Κάντε τα παιδιά σας να αγαπούν την φύση και να την τιμούν..

Prayer To Athena

Prayer To Athena

Oh, wise Athena with our spear and shield, protect me and my family from
injustice and harm. Council me with your wisdom so that I may make the best
decisions. Grant me success in my endeavors, but keep me humble so that I might
not become condescending to others. I thank you for the many times you have
guided me on my Path. Share with me your mysteries and I will do my best to
follow.Athena my Goddess, I pray this in your sacred name, and I vow to
always be your faithful dedicatory.

Στη Μεγάλη Βρετανία τα Αρχαία Ελληνικά θα εισαχθούν στα σχολεία

Σύμφωνα με νέα σχέδια στη Μεγάλη Βρετανία τα Αρχαία Ελληνικά θα εισαχθούν στα σχολεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης.Επιτρέποντας έτσι στους μαθητές να κατανοήσουν και να ζήσουν σύμφωνα με έναν ορισμένο τρόπο ζωής.Μια ζωή της αρετής, της γνώσης και της φιλοσοφίας. Αυτή είναι μια πρακτική που θα μπορούσε να ακολουθηθεί και από την Ελλάδα, δεδομένου ότι σήμερα διδάσκει την αρχαία γλώσσα μόνο στο γυμνάσιο...

Ο Αγαμέμνωνας αρπάζει την Βρισηίδα

Ο Αγαμέμνωνας αρπάζει την Βρισηίδα από τον Αχιλλέα και προκαλεί την οργή του (Αχιλλέως μήνις)

Ο Έλληνας δεν είχε προηγούμενα με τον Ιησού

 Ο Έλληνας δεν είχε προηγούμενα με τον Ιησού. Έχει πριν από αιώνες συγκινηθεί για τη γέννηση του δικού του Θείου Βρέφους σ' ένα σπήλαιο, είτε Δίας λεγόταν είτε Διόνυσος. Αλλά ο κόσμος γι' αυτόν -τον Έλληνα -είναι αρκετά μεγάλος για να χωρέσει όλες τις κλίμακες ελευθερίας, που ο ίδιος θεωρεί θεμέλιο της ύπαρξής του.Αντίθετα, η μοίρα του, του Ιησού, προκαλεί την αμέριστη συμπάθεια του ειδωλολάτρη. Ο τρόπος όμως που βιάζουν το μυαλό και τη συνείδηση του, προκειμένου να του επιβάλλουν ένα από τα μυριάδες αντίτυπα γιων θεών που ήδη εγκατέλειψε, ξυπνά μέσα του την αντίδραση. Του κομίζουν μια φτηνή και ανόητη συνταγή Σωτηρίας που δεν ανταποκρίνεται στη λογική του. Κι όταν αρνιέται, του ανακοινώνουν πως θα τον σώσουν με το ζόρι. Μα όσο μεγαλώνει η βία που ασκούν απάνω του, τόσο πιο ανάγκη του γίνεται να περνά θριαμβευτικά μέσα από τις γραμμές του εχθρού εκείνα τα στοιχεία -ήθη κι έθιμα -που συνθέτουν την ύπαρξη του, τις μαρτυρίες της προσωπικότητάς του που επιδιώκουν ν' αλλοτριώσουν: την ελληνική του ταυτότητα.
Στους πρώτους αιώνες της χρονολογίας μας, οι θεοί, οι μύθοι, οι θεογονίες αποτελούσαν ένα παρελθόν που οι Έλληνες έβλεπαν σαν την παιδική ηλικία των κοινωνιών τους που δομώντας τις, οι πρόγονοί τους δομούσαν ταυτόχρονα το ήθος και τη σκέψη. Οι θρησκευτικές δοξασίες που στήριξαν τον Έλληνα κείτονταν με το πέρασμα τα αιώνων ήσυχα, σαν μουσειακά αντικείμενα, -σημάδια που βοηθούν ν' αναμετρούμε τις αποστάσεις που διανύσαμε. Κάτι σαν πιστοποιητικά προόδου, αγώνων και κατακτήσεων. Η επίγνωση αυτού του άθλου ήταν απόλυτα συνειδητή όχι μόνο για τους μορφωμένους, αλλά και για το λαό. Εξάλλου οι iδιοι οι Έλληνες βάφτισαν βάρβαρο κάθε λαό και άτομο που δεν είχε την παιδεία τους. Ωστόσο, θά 'ταν και αδύνατο ν' αναπτύξουν τη φιλοσοφική και επιστημονική σκέψη αν είχαν μείνει προσκολλημένοι στις θρησκευτικές δοξασίες του παρελθόντος τους. (Πολλοί λαοί έχουν φτάσει στον αιώνα μας κουβαλώντας σαν μοναδικές αποσκευές τις πρωτόγονες θρησκευτικές τους αντιλήψεις, χωρίς ίχνος πνευματικής ανάπτυξης). Αντίθετα με τον Έλληνα που δεν υπήρξε –τότε -παθιασμένος θρησκευόμενος.

Σε κανένα ναό δε βολεύτηκε για πάντα. Έργο του εξάλλου και ο συγκρητισμός, η ανθολόγηση.Τού 'λειπε η διάθεση να νοικοκυρευτεί και να καταλαγιάσει -και του λείπει ως τώρα. Η ανεξιθρησκεία ήταν τόσο φυσική αίσθηση για τον Έλληνα, ώστε ν'αποτελεί και κρατικό νόμο. Τελικά ο Έλληνας της αρχαιότητας έφτασε εκεί που έφτασε γιατί δεν υπήρξε ποτέ θρησκευτικά δογματικός. Τρανή απόδειξη, η ανοχή του στην εισβολή του χριστιανισμού. Μπορούσε να περιφρονήσει μια ιδέα η θρησκεία, να την αγνοήσει, αλλά ποτέ να την απαγορέψει. Και η αντίδραση του στο χριστιανισμό θα εκδηλωθεί όταν θα του απαγορέψει αυτός, ο χριστιανισμός, να σκέφτεται ελεύτερα. Με αποτέλεσμα να προκύψει μια απροσδόκητη αντίφαση: Αυτή η ίδια, η προνομιούχα άρχουσα τάξη, που δηλώσαμε επανειλημμένα ότι ο χριστιανισμός κατοχυρώνει με την εμφάνιση του, τα δικαιώματα και τα προνόμια της, θ' αντιδράσει πρώτη λυσσασμένα στο χριστιανισμό, όταν θα γίνει απειλή. Και δω διαπιστώνεται το ήθος του πραγματικά προικισμένου
και ελεύθερου άνθρωπου.
Η τάξη αυτή δεν είχε τίποτα να χάσει αν άλλαζε ο κόσμος κατά τις χριστιανικές επαγγελίες (η κι αν δεν άλλαζε ωστόσο). Κι όμως αρνιέται με αηδία και λύσσα την υπερπροστασία που της προσφέρεται από το χριστιανισμό που κρύβει ακόμα το πρόσωπο του. Γιατί διακρίνει πως το αντάλλαγμα θά 'ναι η απώλεια του ακριβότερου αγαθού: της ελευθερίας της σκέψης. Το ήθος του άνθρωπου με ελληνική παιδεία τοποθετούσε την πνευματική ε-λευθερία σαν, πρώτη σε τάξη, αξία της ζωής. Έτσι έχουμε το μοναδικό φαινόμενο,στην Ιστορία: Ν' αγνοήσει η άρχουσα τάξη τα συμφέροντά της, προκειμένου να σώσει ό,τι θεωρεί σαν μεγαλύτερο της αγαθό: την ελευθερία της σκέψης.

Tα παραγγέλματα που καταγράφηκαν στους τοίχους του μαντείου των Δελφών

Το βιβλίο απο το οποίο προέρχονται τα παραγγέλματα που καταγράφηκαν στους τοίχους του μαντείου των Δελφών, που δέν είναι άλλο απο την ανθολογία του Ιωάννη Στοβαίου. Εκεί ο τίτλος είναι "Σωσιάδου των επτά σοφών υποθήκαι". Δηλαδή υποθήκες, συμβουλές - αποφθέγματα των 7 σοφών, τις οποίες υποθήκες συνέλεξε ο Σωσϊάδης.
Το γνωστότερό του έργο είναι το "Ανθολόγιο", το οποίο αποτελείται από περισσότερα από 500 αποσπάσματα έργων ποιητών, φιλοσόφων και ρητόρων. Η αξία του είναι αδιαμφισβήτητη καθώς χάρη σε αυτόν σώθηκαν αποσπάσματα χαμένων έργων. Ο συγγραφέας θέλοντας να αφήσει στον γιο του Σεπτίμιο μιά παρακαταθήκη σοφίας, ώστε να βελτιώσει τα ελαττώματα του χαρακτήρα του, συγκέντρωσε στο έργο του αυτό το απόσταγμα της σοφίας 204 φιλοσόφων και ιστορικών.Το έργο εκτεινόταν σε τέσσερα βιβλία, αλλά δεν σώζεται ολόκληρο και μάλιστα σε αυτό έχουν γίνει μεταγενεστέρως επεμβάσεις.

Αυτη η παρακαταθηκη σοφιας εμεινε σε ολη την ανθρωποτητα δινοντας σε ολους μας την δυνατοτητα να βελτιωσουμε τα ελλατωματα μας και να γινουμε περισσοτερο ανθρωποι μελετωντας τον τεραστιο πλουτο που μας αφησαν οι προγονοί μας

ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΘΕΩΝ KAI ΗΡΩΩΝ [ΑΝΔΡΩΝ]

Άβαρις, Άβας, Αβλάβιος, Αβρέας, Αβροτέλης, Άβρων, Αβρόνυχος, Αβυδηνός, Αγαθαρχίδας , Αγάθαρχος, Αγαθήμερος, Αγαθίνος, Αγαθόβουλος, Αγαθοδαίμων, Αγαθοκλής, Αγαθοσθένης, Αγαθόστρατος, Αγαθότυχος, Αγάθυλλος, Αγάθυρνος, Αγάθυρσος, Αγάθων, Αγαθώνυμος, Αγαίος, Αγακλέης, Αγαμέμνων, Αγαμήδης, Αγανός, Αγαπαίος, Αγαπήνωρ, Αγαπτόλεμος, Αγασθένης, Αγασίας, Αγασικλής, Αγασιμένης, Αγάσιμος, Αγασσαμενός, Αγάστροφος, Αγαυός, Αγγαίος, Αγγελίων, Αγγενίδας, Αγέας, Αγελάδας, Αγέλαος, Άγελος, Αγέλοχος, Αγέμαχος, Αγέστρατος, Αγήμων, Αγήνωρ, Αγήσανδρος, Αγησίας, Αγησίδαμος, Αγησίλαος, Αγησίλοχος, Αγησίμαχος, Αγησίμβροτος, Αγησίπολις, Αγησιππίδας, Αγησίστρατος, Άγητος, Άγις, Αγίων, Αγκαίος, Αγκύωρ, Αγλαϊων, Αγλαοκρέων, Αγλαόπης, Αγλαός, Αγλαοσθένης, Αγλαόφαμος, Αγλαοφών, Άγναπτος, Αγνιάδης, Αγνίας, Αγνόδωρος, Αγνόθεμις, Αγνοκλής, Αγνόφιλος, Άγνων, Αγνωνίδης, Αγονέας, Αγορακλής, Αγοράκριτος, Αγοράναξ, Αγόρατος, Αγριόπης, Άγριος, Αγχίμολος, Αγχίπυλος, Αγχίσης, Αγύλαιος, Αγύρριος, Αγχίαλος, Αγχιμόλιος, Άγχιος, Αγχίπυλος, Αγχίσης, Αδαίος, Αδαμάντιος, Αδέας, Αδείμαντος, Αδιάτομος, Άδμητος, Άδραστος, Άδωνις, Αέθλιος, Αείμνηστός, Αερίας, Αέροπος, Αέτιος, Αετίων, Αήτης, Αθάμας, Αθάμβιλος, Αθέρας, Αθηναγόρας, Αθηνάδας, Αθήναιος, Αθήνιππος, Αθηνίων, Αθηνογένης, Αθηνόδωρος, Αθηνοκλής, Αθηνόκριτος, Αθλίας, Αθοσίων, Αιακός, Αιάνης, Αίας, Αιγαίων, Αιγέστης, Αιγεύς, Αιγεωνέας, Αιγιαλεύς, Αίγιλος, Αίγιος, Αίγισθος, Αιγιστέας, Αιγίων, Αίγυπτος, Αίγων, Αιήτης, Αιήτιος, Αιθαλίδης, Αιθίδας, Αίθικος, Αιθιόλας, Αιθίων, Αίθος, Αιλιανός, Αιμόνιος, Αίμος, Αίμων, Αινέας, Αινετός, Αινείας, Αίνειος, Αινετός, Αινεύς, Αινεσίδημος, Αινιάδης, Ένικος, Αίνητος, Αίξων, Αίολος, Αίπυτος, Αίσακος, Αισανίας, Αίσιμος, Αίσιος, Αισίων, Αίσονας, Αίσυπος, Αισχέας, Αισχίνης, Αισχύλος, Αίσων, Αίσωπος, Αιτωλός, Ακάδημος, Ακάμας, Άκανθος, Ακαρίων, Άκαστος, Ακάκητος, Ακάμας, Άκανθος, Ακαρνάν, Ακέλης, Ακεσίας, Ακεσίδας, Ακεσίλαος, Ακεσίμβροτος, Ακεστόδωρος, Ακέστωρ, Ακήρατος, Ακοντεύς, Ακόντης, Ακουμενός, Ακουσίλαος, Ακράγας, Ακρίας, Ακρίσιος, Ακρόκομος, Ακρόνεως, Ακρότατος, Άκρων, Ακταίος, Ακταίων, Ακτίς, Άκτωρ, Αλαλκομένης, Αλάστωρ, Αλεβίων, Αλεγήνωρ, Αλέκτωρ, Αλεκτρυών, Αλέξανδρος, Αλεξάνωρ, Αλέξαρχος, Αλεξιάρης, Αλεξίας, Αλεξίβιος, Αλεξίκακος, Αλεξικλής, Αλεξίνος, Αλεξίων, Αλέξων, Αλεός, Αλεύας, Αλήσιος, Αλθαιμένης, Άλθηπος, Αλιμήδης, Αλίφηρος, Αλκάθοος, Αλκαίος, Αλκαμένης, Άλκανδρος, Αλκάνωρ, Αλκέτας, Αλκήνωρ, Αλκιβιάδης, Αλκιδάμας, Αλκιμέδων, Αλκιμένης, Αλκημίδης, Άλκιμος, Αλκίνοος, Άλκις, Αλκισθένης, Αλκίφρων, Αλκμαίων, Αλκμάν, Αλκμέων, Αλμήνωρ, Αλκυονεύς, Άλκων, Άλμωψ, Αλξίων, Αλοκράτης, Αλόπιος, Άλυκος, Αλύπητος, Αλύπιος, Άλυπος, Αλύριος, Αλωεύς, Αμαθεύς, Άμβραξ, Αμβρύων, Αμεινίας, Αμεινοκλής, Αμειψίας, Αμερίας, Αμέστριος, Αμήνων, Αμήστριος, Αμίαντος, Αμινίας, Αμμέας, Αμιανός, Αμμώνιος, Αμομφάρετος, Αμοπάων, Άμπυκος, Άμπυξ, Αμυθάων, Αμύκλας, Άμυκος, Αμύνανδρος, Αμυνίας, Αμύντας, Αμύντωρ, Αμύνων, Άμιρις, Αμφήρης, Αμφίαλος, Αμφιάναξ, Αμφιάραος, Αμφίας, Αμφιδάμας, Αμφίδικος, Αμφίδωρος, Αμφίθεμις, Αμφίθεος, Αμφικλής, Άμφικλος, Αμφικράτης, Αμφικτύων, Αμφίλοχος, Αμφίλυτος, Αμφίμαρος, Αμφίμαχος, Αμφιμέδων, Αμφίμνηστος, Αμφινεύς, Αμφίνομος, Άμφιος, Άμφισσος, Αμφίστρατος, Αμφιτρύων, Αμφίων, Αμφότερος, Αμυθάων, Αμύκλας, Άμυκος, Αμύντας, Αμύντωρ, Ανακρέων, Ανάκτωρ, Αναξαγόρας, Αναξανδρίδης, Ανάξανδρος, Ανάξαρχος, Αναξίβιος, Αναξίδαμος, Άναξις, Αναξικράτης, Αναξίλαος, Αναξίμανδρος, Αναξιμένης, Αναξίνος, Ανάξιππος, Αναπίας, Άνδης, Ανδοκίδης, Ανδραίμων, Ανδρέας, Ανδρεύς,Ανδρόγεως, Ανδροδάμας, Ανδροκλείδας, Ανδροκλής, Άνδροκλος, Ανδροκράτης, Ανδροκύδης, Ανδρόλεως, Ανδρόμαχος, Ανδρομέδης, Ανδρομένης, Ανδροσθένης, Ανδροτίων, Άνθας, Ανθέας, Ανθεμίων, Άνθερμος, Άνθιππος, Άνιγρος, Ανίκητος, Άνιος,, Ανίκκερις, Άνιππος, Ανταγόρας, Ανταίος, Ανταλκίδας, Αντέας, Αντείας, Αντέρως, Αντήνωρ, Αντιάδης, Αντιγένης, Αντίγονος, Αντίδοτος, Αντίδωρος, Αντίθεος, Αντικλής, Αντιλέων, Αντίλοχος, Αντίμαχος, Αντιμένης, Αντίμνηστος, Αντίμοιρος, Αντίνοος, Αντιόχης, Αντίπατρος, Αντισθένης, Αντιφάνης, Αντίφας, Αντιφάτης, Αντίφημος, Αντίφιλος, Άντιφος, Αντιφών, Αντιχάρης, Άνυτος,Ανώγων, Αξιόνικος, Αξίοχος, Απίων, Απολλόδωρος, Απολλοκράτης, Απολλοφάνης, Απολλωνίδης, Απολλώνιος, Απόλλων, Άρακος, Αραρώς, Άρας, Άρατος, Άρβηλος, Αργαίος, Άργαλος, Άργεννος, Αργέστης, Άργης, Άργος, Άρδαλος, Αρεσίας, Αρέστωρ, Αρεταίος, Αρετάων, Αρεύς, Αρηίθοος, Αρηίλυκος, Αρήιος, Άρητος, Άρης, Αριδαίος, Αρίμνης, Αριστάγγελος, Αρισταγόρας, Αρισταίνετος, Αρισταίος, Αρίστανδρος, Αρίσταρχος, Αρίστας, Αριστέας, Αριστείδης, Αριστεύς, Αρίστιππος, Αριστίων, Αριστόβουλος, Αριστογείτων, Αριστογένης, Αριστόδημος, Αριστόδικος, Αριστοκλής, Αριστοκράτης, Αριστόκριτος, Αριστόλαος, Αριστόλεως, Αριστόμαχος, Αριστομένης, Αριστομήδης, Αριστόμνηστος, Αριστόνικος, Αριστόνοος, Αριστόξενος, Αριστοτέλης, Άριστος, Αριστότιμος, Αριστοφάνης, Αριστόφαντος, Αριστόφιλος, Αριστοφών, Αριστώνυμος, Αρίστων, Αριφράδης, Αρίφρων, Αρίων, Αρκάς, Αρκέας, Αρκείσιος, Αρκεσίλαος, Άρκτος, Αρματίδης, Αρμόδιος, Αρμοκύδης, Άρπαλος, Αρπάλυκος, Αρριανός, Αρρίας, Αρριβαίος, Αρρύβας, Αρσίνοος, Αρτεμίδωρος, Αρτύλας, Αρύμβας, Αρύσης, Άρυτος, Αρχάγαθος, Αρχαγόρας, Άρχανδρος, Αρχεβάτης, Αρχέβουκος, Αρχέδημος, Αρχέδικος, Αρχέλαος, Αρχέλοχος, Αρχέμαχος, Αρχέμορος, Αρχεπτόλεμος, Αρχέστρατος, Αρχέτιμος, Αρχίας, Αρχίβιος, Αρχίδαμος, Αρχιδημίδης, Αρχίλοχος, Αρχιμήδης, Αρχίνος, Άρχιππος, Αρχιτέλης, Αρχύτας, Αρχωνίδης, Άσιος, Ασκάλαφος, Ασκάνιος, Ασκληπιόδωρος, Ασκληπιός, Αστέας, Αστείος, Αστέριος, Αστερίων, Αστεροπαίος, Αστήρ, Αστραίος, Αστύαλος, Αστυάναξ, Αστυβίας, Αστύγονος, Αστυδάμας, Άστυλος, Αστύμαχος, Αστύνομος, Αστύνοος, Αστύοχος, Ασωνίδης, Ασωπίδης, Ασώπιος, Ασώπιχος, Ασωπόδωρος, Ασωπόλαος, Ατάρβης, Άτλας, Ατλίτης, Ατρεύς, Ατρόμητος, Άτρομος, Ατρών, Ατταγίνος, Άτταλος, Άττης, Ατύμνιος, Αύας, Αυγείας, Αύσων, Αυτεσίων, Αυτόδωρος, Αυτοκλής, Αυτόλαος, Αυτολέων, Αυτόλυκος, Αυτομέδων, Αυτομένης, Αυτόνοος, Αυτοσθένης, Αυτοχαρίδας, Αφαρεύς, Αφείδας, Αφθόνιος, Αχαϊκαρος, Αχαιός, Αχιλλεύς, Αψεφίων. Βαβρίας, Βαθύρτας, Βάβυς, Βάθιππος, Βαθυκλής, Βαθύλαος, Βάθων, Βαίος (Βάιος), Βάκις, Βάκχις, Βακχυλίδης, Βάλαγρος, Βάργυλος, Βάττος, Βάτων, Βέλλερος, Βελλερεφόντης, Βέρης, Βητίων, Βιάνωρ, Βίας, Βιθυνός, Βίθυς, Βίκελος, Βίτος, Βίτων, Βίων, Βήλος, Βλεπαίος, Βλύσων, Βόηθος, Βοιός, Βοϊσκος, Βορέας, Βούδειος, Βούθηρος, Βούθιος, Βουκολίων, Βουκίλος, Βούκολος, Βουλαγόρας, Βουλεύς Βούλις, Βούνος, Βούτας, Βούτης, Βρασίδας, Βρασίλας, Βραύρων, Βρέντος, Βρέττις, Βρίαξις, Βριάρεως, Βρισεύς, Βροντίνος, Βροτέας, Βρύαξις, Βρύας , Βρύσων, Βύζηνος, Βύκελος, Βύκκων, Βώρος. Γαλάτης, Γαλάτων, Γαλεύς, Γαληνός, Γανυμήδης, Γαράμας, Γαυάνης, Γελάνωρ, Γελωνός, Γεμίνος, Γενέτωρ, Γέραιστος, Γεράνωρ, Γέρην, Γίγων, Γίλλος, Γλαυκέτης, Γλαυκίας, Γλαυκίδης, Γλαύκιππος, Γλαύκιος, Γλαύκος, Γλαύκων, Γληνεύς, Γληνός, Γλυκίνος, Γλύκων, Γνήσιππος, Γνωσίδημος, Γόγγυλος, Γονατάς, Γόργασος, Γοργίας, Γοργίων, Γοργοθίονας, Γόργος, Γοργυθίων, Γοργώπας, Γόρδυς, Γρατίων, Γρύλλος, Γρύνος, Γρύττος, Γύγης, Γύης, Γύγις, Γύλιππος, Γυρίδας, Γύρτων. Δαιδαλίων, Δαίδαλος, Δάιθος, Δαϊμένης, Δαϊς, Δαϊφαντος, Δαϊφρων, Δαμάγητος, Δαμάγων, Δαμάρατος, Δαμάρμενος, Δάμαρχος, Δάμας, Δαμασίας, Δαμασίθυμος, Δαμάσιππος, Δαμασίστρατος, Δαμασίχθων, Δάμασκος, Δαμάστωρ, Δαμέων, Δαμιθάλης, Δαμίνδας, Δαμναμενεύς, Δάμνιππος, Δαμοίτας, Δαμοκλείδας, Δαμοκλής, Δαμόξενος, Δαμόστρατος, Δαμοτάγης, Δαμότιμος, Δαμόφιλος, Δαμοφών, Δάμυλλος, Δάμυσος, Δάμων, Δαναός, Δάοχος, Δάρδανος, Δάρης, Δάσκυλος, Δάσμων, Δαύνος, Δάφνις, Δάφνος, Δείναρχος, Δεινιάδας, Δεινίας, Δείνις, Δεινοκράτης, Δεινόλοχος, Δεινόμαχος, Δεινομένης, Δεινόστρατος, Δείνων, Δέκελος, Δεξεμενός, Δεξιάδης, Δεξίθεος, Δέξιππος, Δεξιφάνης, Δέρδας, Δέρδενις, Δερκυλίδας, Δέρκυλλος, Δέρκυνος, Δευκαλίδης, Δευκαλίων, Δηικόων, Δηιλέων, Δηίλοχος, Δηίμαχος, Δηιόκης, Δηιονεύς, Δηιοπίτης, Δηίοχος, Δηίπυλος, Δηίπυρος, Δηιφόντης, Δηίφοβος, Δηϊων, Δηλιάδης, Δημάγετος, Δημάδης, Δημαίνετος, Δημάρατος, Δημέας, Δημήτριος, Δημογένης, Δημόδοκος, Δημοκλείδης, Δημοκλής, Δημοκόων, Δημοκράτης, Δημομέλης, Δημόκριτος, Δημολέων, Δημόνικος, Δημόπολις, Δημοπτόλεμος, Δήμος, Δημοσθένης, Δημόστρατος, Δημοτέλης, Δημοτίων, Δημόφαντος, Δημόφιλος, Δημοφών, Δημοχάρης, Δημύλος, Δήμων, Δημώναξ, Δηρείτης, Διαδούμενος, Διαδρόμης, Δίαιος, Διάκριτος, Διακτορίδης, Δίας, Δίδυμος, Διέμπορος, Διευχίδας, Διηνέκης, Διιτρέφης, Δικαίαρχος, Δικαιογένης, Δικαιοκλής, Δίκαιος, Δικαίος, Δίκανος, Δίκτυς, Διογενειανός, Διογένης, Διόγνητος, Διόδοτος, Διόδωρος, Διοκλής, Διοκορυστής, Διομέδων, Διομήδης, Διόμιλος, Δίομος,, Διονυσίδης, Διονυσικλής, Διονύσιος, Διονυσόδοτος, Διονυσόδωρος, Διονυσοκλής, Διόνυσος, Διοπείθης, Διόπομπος, Δίιος, Δϊος, Διότιμος, Διοτρέφης, Διόφαντος, Διοχθώνδας, Δίποινος, Δίυλλος, Δίφιλος, Διφρίδας, Διψακός, Δίων, Διώνδας, Διώξιππος, Διώρης, Δμήτωρ, Δοίας, Δόλιχος, Δολοπίων, Δόλοψ, Δόλων, Δόντας, Δόρκις, Δορυκλείδας, Δόρυκλος, Δορύλαος, Δούρις, Δρακοντίδης, Δρακόντιος, Δράκυλλος, Δράκων, Δρομιχαίτης, Δρομοκλείδης, Δρύαλος, Δρύας, Δρύμων, Δρύοψ, Δύμας, Δυσπόντιος, Δωδών, Δωριεύς, Δώριχος, Δωρόθεος, Δώρος, Δωσιάδης, Δωτάδας, Δώτος. Εθαλίων, Εκαταίος, Εκάτων, Εκατώνυμος, Έκβασος,Έκδικος,Έκκριτος, Εκπρέπης, Έκφαντος, Έλασος, Έκτωρ, Έλατος, Ελατρεύς, Ελεάτης, Έλειος, Έλενος, Ελευθέριος, Ελευθήρ, Ελεφήνωρ,Ελικάων,Έλιξ, Ελλάνικος, Ελλάνωρ, Έλλην, Ελπήνωρ, Ελπίνης, Έλυμος, Έλωρις, Εμπεδοκλής, Έμπεδος, Εμπέραμος, Έμποδος, Έμπυλος, Εναίσιμος, Ένδιος, Ενυμίων, Ενικεύς, Ενιπέας, Έννομος, Ένουδος, Εντελίδης, Έντιμος, Ενυεύς, Εξαίνετος, Εξαμύας, Έξαρχος, Εξηκεστίδης, Εξήκεστος, Επαμεινώνδας,Έπαφος, Επειγεύς, Επειός, Επήβολος, Επήρατος, Επήριτος, Επιγένης, Επιδάμνιος, Επίδαυρος, Επιθέρσης, Επικλείδας, Επικλής, Επίκουρος, Επικράδιος, Επικράτης, Επίκτητος, Επικύδης, Επικυδίδας, Επίκωμος, Επίλαος, Επιμένης, Επιμενίδης, Επιμήδης, Επιμηθεύς, Επισθένης, Επίστροφος, Επίστωρ, Επιτάδας, Επιτελίδας, Επίφρων, Επιχάρης, Επίχαρμος, Επόκιλλος, Έποχος, Επωπεύς, Ερασινίδης, Ερασίνος,Ερασίξενος, Εράσιππος, Ερασίστρατος, Ερατοκλείδης, Έρατος, Ερατοσθένης, Εργίνος, Εργοκλής, Εργοτέλης, Εργόφιλος, Ερετμεύς, Ερετριεύς, Ερευθαλίων, Ερεχθεύς, Εριβώτης, Ερίγυιος, Ερίγων, Ερίτιμος, Έριφος, Εριχθόνιος, Ερμαγόρας, Ερμαιώνδας, Ερμαπίων, Ερμείας, Ερμής, Ερμησιάναξ, Ερμησίλεως, Ερμίνος, Έρμιππος, Ερμογένης, Ερμόδωρος, Ερμοκλής, Ερμοκράτης, Ερμοκρέων, Ερμόλαος, Ερμόλυκος, Ερμότιμος, Ερμόφαντος, Έρμων, Ερμώναξ, Ερξίας, Ερξικλείδης, Ερύαλος, Ερύθρας, Έρυθρος, Ερύμανθος, Ερύμας, Έρυξ, Ερυξίας, Ερυξίμαχος, Έριξις, Ερυσίχθων, Ερύθριος, Έρυτος, Έσπερος, Ετεοκλής, Ετέοκλος, Ετεόνικος, Ετεωνεύς, Ετεωνός, Ετοιμοκλής, Ετυμοκλής, Ευάγγελος, Ευάγης, Ευαγόρας, Εύαγρος, Εύαθλος, Ευαίμων, Ευαίνωτος, Ευαίων, Ευάλας, Ευάλκης, Ευαλκίδης, Ευαμερίων, Εύανδρος, Ευάνθης, Ευάνωρ, Ευάρχιππος, Εύαρχος, Εύβιος, Ευβότας, Ευβουλεύς, Ευβουλίδης, Εύβουλος, Ευβώτας, Ευδαίμων, Ευδαμίδας, Ευδάμιππος, Ευδάνε,ος, Εύδημος, Εύδικος, Εύδοξος, Εύδωρος, Ευέλθων, Ευέτης, Ευετίων, Ευήγορος, Ευήμερος, Ευήνιος, Εύηνος, Ευήνωρ, Ευήρης, Εύθηρος, Ευθίας, Ευθύδημος, Ευθύδικος, Ευθυκλής, Ευθυκράτης, Ευθύκριτος, Ευθυμένης, Εύθυμος, Εύθυνος, Εύθυς, Ευθύφρων, Εύιππος, Εύκαδμος, Εύκαιρος, Ευκαμπίδας, Ευκλείδης, Ευκλής, Εύκλος, Εύκοσμος, Ευκράτης, Εύκριτος, Ευκτήμων, Ευμάθης, Ευμάθιος, Εύμαιος, Εύμαχος, Ευμείδης, Ευμένης, Ευμήδης, Εύμηλος, Ευμήτης, Εύμολπος, Εύμων, Εύνηος, Εύνικος, Εύνομος, Εύνοστος, Ευξάνθιος, Ευξένιππος, Εύξενος, Ευξίθεος, Ευοδεύς, Ευπαίδας, Ευπάλαμος, Ευπαλίνος, Ευπάτωρ, Ευπείθης, Ευπίνητος, Εύπολις, Ευριπίδης, Ευρυάδης, Ευρύαλος, Ευρυάναξ, Ευρυβάτης, Ευρύβατος, Ευρυβιάδης, Ευρύβιος, Ευρύβοτος, Ευρυδάμας, Ευρυδαμίδας, Ευρύδαμος, Ευρύδημος, Ευρύθεμις, Ευρύκαπυς, Ευρυκλείδης, Ευρυκλής, Ευρυκράτης, Ευρυλέων, Ευρύλοχος, Ευρύμαχος, Ευρυμέδων, Ευρυμένης, Εύρυμος, Ευρύνομος, Ευρυπτόλεμος, Ευρύπυλος, Ευρυπών, Ευρυσάκης, Ευρυσθένης, Ευρυσθεύς, Ευρύτιμος, Ευρύτιος, Ευρυτίων, Εύρυτος, Ευρύφαμος, Ευρυφών, Εύρωπος, Ευρώτας, Εύρωψ, Ευσθένης, Ευστόχιος, Εύστροφος, Εύσωρος, Ευτελίδας, Ευτύχης, Ευτυχίδας, Ευτυχίδης, Ευφάης, Ευφαμίδας, Ευφάνης, Ευφημίδης, Ευφήμιος, Εύφημος, Ευήτης, Ευφίλητος, Εύφορβος, Ευφορίων, Ευφραίος, Ευφράνωρ, Ευφρόνιος, Εύφρων, Ευχαρίδης, Ευχάριστος, Εύχειρος, Ευχήνωρ, Ευώνυμος, Ευώπις, Εφάρμοστος, Έφεσος, Έφιππος, Εφουδίων, Εχεκλής, Έχεκλος, Εχεκράτης, Εχεκρατίδης, Εχέλας, Εχέμβροτος, Έχεμος, Εχέμων, Εχένηος, Εχέπωλος, Εχέστρατος, Έχετλος, Εχετομίδας, Έχετος, Εχέφρων, Εχίος, Εχίων, Εωσφόρος. Ζάλευκος, Ζάμολξις, Ζευξίδαμος, Ζευξίδας, Ζεύξιππος, Ζεύξις, Ζευς, Ζέφυρος, Ζήθος, Ζήλαρχος, Ζήλας, Ζήλος, Ζηνεύς, Ζηνόδοτος, Ζηνόδωρος, Ζηνόθεμις, Ζηνοφάνης, Ζήνων, Ζήτης, Ζωίλος. Ηγέλεως, Ηγέλοχος, Ηγέμων, Ηγέστρατος, Ηγήμων, Ηγήσανδρος, Ηγησιάναξ, Ηγησίας, Ηγησίβουλος, Ηγησικλής, Ηγησίλεως, Ηγήσιππος, Ηγησίστρατος, Ηγίης,, Ηδύλος, Ηδηφών, Ηετίων, Ηιονεύς, Ηλείος, Ηλεκτρύων, Ηλιάδης, Ηλιάναξ, Ηλιόδωρος, Ήλιος, Ημαθίων, Ημιθέων, Ηνιοπεύς, Ήνοψ, Ήπυτος, Ηρ, Ηραιεύς, Ηρακλείδης, Ηράκλειτος, Ηρακλέων, Ηρακλής, Ηράκων, Ηριππίδας, Ηρόδικος, Ηρόδοτος, Ηρόδωρος, Ηρομένης, Ηρόπυθος, Ηρόστρατος, Ηρόφαντος, Ηρόφιλος, Ηρώδας, Ηρώδης ο Αττικός, Ηρωδιανός, Ήρων, Ησίοδος, Ησύχιος, Ηφαιστίων, Ήφαιστος. Θαλής, Θαλήτας, Θάλπιος, Θαμύρας, Θαννύρας, Θάρρηξ, Θάρροψ, Θάσος, Θαύμακος, Θαύμας, Θεαγενείδης, Θεαγένης, Θεάγης, Θεαίνετος, Θεαίτητος, Θεαρίδας, Θεαρίων, Θεασίδης, Θειαίος, Θειοδάμας, Θειώδας, Θελξίων, Θεμισταγόρας, Θεμίστιος, Θεμιστογένης, Θεμιστοκλής, Θεμίσων, Θεογένης, Θεόγνητος, Θέογνις, Θεοδάμας, Θεοδέκτης, Θεοδόσιος, Θεοδότας, Θεόδοτος, Θεοδωρίδης, Θεόδωρος, Θεοκλής, Θέοκλος, Θεοκλύμενος, Θεόκοσμος, Θεοκρίνης, Θεόκριτος, Θεόλυτος, Θεόμανδρος, Θεομήστωρ, Θεόμνηστος, Θεόξενος, Θεόπομπος, Θεότιμος, Θεοφάνης, Θεόφιλος, Θεόφραστος, Θεόχρηστος, Θέρμων, Θερσαγόρας, Θέρσανδρος, Θερσίλοχος, Θέρσιος, Θέρσιππος, Θέσπιος, Θεσπρωτός, Θεσσαλός, Θέσταλος, Θέστιος, Θέστωρ, Θέων, Θεόδωρος, Θηραμένης, Θηρεύς, Θηρικλής, Θηρίμαχος, Θηριππίδης, Θήρις, Θήρων, Θησεύς, Θίβρων, Θόας, Θόρναξ, Θούδημος, Θούδιππος, Θουκλής, Θουκυδίδης, Θαύμαντις, Θουρίμαχος, Θουριόμαντις, Θουφάνης, Θούφραστος, Θούριος, Θόων, Θοώτης, Θράσιος, Θρασυάλκης, Θρασύβουλος, Θρασυδαίος, Θρασυκλής, Θρασύλαος, Θράσυλλος, Θρασύλοχος, Θρασύμαχος, Θρασυμήθης, Θρασυμηλίδας, Θρασύμηλος, Θράσων, Θρασώνδας, Θρασωνίδας, Θρεψίππας, Θυέστης, Θυμαρίδης, Θύμβρις, Θυμίλος, Θυμοκλής, Θυμοχάρης, Θυμώνδας, Θυρέας, Θύος, Θυρεύς, Θύρσος, Θωρυκίων. Ιάδμων, Ίακχος, Ιάλεμος, Ιάλμενος, Ιάλυσος, Ιάμβλιχος, Ιαμεμενός, Ίαμος, Ιανίσκος, Ιαπετός, Ιάπυξ, Ιάσιος, Ιασίων, Ίασος, Ιάσων, Ιατροκλής, Ίβυκος, Ιδαίος, Ίδας, Ιδεύς, Ίδμων, Ιδομενεύς, Ιέραξ, Ιεροκλής, Ιερομνήμων, Ιεροφών, Ιέρων, Ιερώνυμος, Ιητραγόρης, Ιθαγένης, Ιθαιμένης, Ίθακος, Ιθυκλής, Ικάριος, Ίκαρος, Ικέσιος, Ικέτας, Ικετάων, Ικέτης, Ίκκος, Ικμάλιος, Ικτίνος, Ίλαρχος, Ίλας, Ηλιονεύς, Ιλλυριός, Ίλος, Ίμβριος, Ίμβρος, Ιμεραίος, Ιμέριος, Ιμεύσιμος, Ίναχος, Ίξαλος, Ιξίων, Ιοβάτης, Ιόβης, Ιόκαστος, Ιόλαος, Ιοφών, Ίοψ, Ιππαγόρας, Ιππάλκιμος, Ιππαρίνος, Ιππαρχίδης, Ίππαρχος, Ίππασος, Ιππεύς, Ιππίας, Ιπποδάμας, Ιππόδαμμος, Ιππόδρομος, Ιππόζυγος, Ιππόθοος, Ιπποθόων, Ιπποκλείδης, Ιπποκλής, Ίπποκλος, Ιπποκορυστής, Ιπποκόων, Ιπποκράτης, Ιππολοχίδας, Ιππόλοχος, Ιππόλυτος, Ιππόμαχος, Ιππομέδων, Ιππομένης, Ιππόνικος, Ιππονοϊδας, Ιππόνοος, Ιπποσθένης, Ιππόστρατος, Ιππότης, Ιπποτίων, Ίππυλος, Ίππυς, Ίππων, Ιππώναξ, Ίππωτος, Ίρος, Ισαγόρας, Ισάδας, Ισαίος, Ίσανδρος, Ισάνθης, Ισάνωρ, Ίσαρχος, Ισίας, Ισίδωρος, Ίσμαρος, Ισμήνιος, Ισμηνόδωρος, Ισμηνός, Ισοκράτης, Ισόλοχος, Ίσος, Ιστιαίος, Ίστρος, Ισχαγόρας, Ισχάνοος, Ίσχενος, Ισχέπολις, Ισχόλαος, Ίσχυς, Ίτυλος, Ίτυς, Ιτωνός, Ιφεύς, Ιφιδάμας, Ιφικλής, Ίφικλος, Ιφικράτης, Ιφιμέδων, Ιφίνοος, Ίφις, Ιφιτίων, Ίφιτος, Ιώλκιος, Ίων. Κάανθος, Κάβας, Κάδμος, Καινεύς, Κάκος, Κάλαϊς, Κάλαμις, Καλαμίτης, Κάλας, Καλήσιος, Καλήτωρ, Κάλλας, Καλλιάδης, Καλλιάναξ, Καλλίαρχος, Καλλίας, Καλλίβιος, Καλλίβροτος, Καλλίγειτος, Καλλικλής, Καλλικράτης, Καλλικρατίδας, Καλλίμαχος, Καλλιμέδων, Καλλίμορφος, Καλλίνικος, Καλλίνος, Καλλίξενος, Κάλιπος, Καλλισθένης, Καλλιστόνικος, Καλλίστρατος, Καλλιτέλης, Καλλιφών, Κάλλων, Καινέας, Κάλυδνος, Καλυδών, Κάλχας, Κάλχος, Κάμειρος, Κάμιλλος, Κάναχος, Κάνδαλος, Κάνηθος, Κάνθαρος, Καπανεύς, Κάπετος, Κάππυς, Κάπρος, Κάρανος, Κάρδυς, Καρμαντίδης, Καρμάνωρ, Καρμέντις, Κάρρωτος, Καρτέρων, Κάσαμβος, Κάσσανδρος, Κασσιόδωρος, Καστάλιος, Κάστωρ, Καύκων, Κατρεύς, Καύστριος, Κάφαυρος, Καφησίας, Κέβης, Κεβρήν, Κεβριόνης, Κέκαλος, Κέκροψ, Κελαινεύς, Κελαινός, Κελέας, Κελεός, Κελευστάνωρ, Κελεύτωρ, Κέλμις, Κεράμων, Κέρδων, Κέρκαφος, Κερκέστης, Κερκιδάς, Κερκύων, Κέρκωψ, Κεστρίνος, Κεφαλίων, Κέφαλος, Κηδαλίων, Κηδίδης, Κήδων, Κήνις, Κήρυξ, Κητεύς, Κήυξ, Κηφεύς, Κηφισόδωτος,Κηφισόδωρος, Κηφισοφών, Κίλιξ, Κίλλας, Κίμων, Κίναδος, Κινάδων, Κιναίθων, Κινέας, Κινησίας, Κινύρας, Κίος, Κισσεύς, Κλάνις, Κλεαγόρας, Κλεάδης, Κλεαίνετος, Κλεάναξ, Κλεανδρίδας, Κλέανδρος, Κλεάνθης, Κλεάνωρ, Κλεάρατος, Κλεάρετος, Κλεαρίδας, Κλεάριστος, Κλέαρχος, Κλειγένης, Κλειδημίδης, Κλείδημος, Κλείδικος, Κλειναγόρας, Κλειππίδης, Κλεινίας, Κλεινόμαχος, Κλεϊππίδης, Κλεισθένης, Κλείταρχος, Κλειτέλης, Κλειτόμαχος, Κλείτος, Κλείτων, Κλείτωρ, Κλέοβις, Κλεόβουλος, Κλεογένης, Κλεοδαίος, Κλεόδαμος, Κλεόδημος, Κλεοίτας, Κλεόκριτος, Κλεόλαος, Κλεόμαχος, Κλεομένης, Κλεομήδης, Κλεόνικος, Κλεόπομπος, Κλεοσθένης, Κλεόστρατος, Κλεότιμος, Κλεόφαντος, Κλεοφών, Κλέοχος, Κλεύβοτος, Κλεύδαμος, Κλεύης, Κλέων, Κλεώνης, Κλεώνυμος, Κλήσων, Κλονίος, Κλύμενος, Κλυσώνυμος, Κλυτιάδης, Κλυτίος, Κλυτομήδης, Κλυτόνηος, Κλύτος, Κνήμος, Κνήμων, Κνοίθος, Κνωπός, Κόδρος, Κοίνος, Κοίος, Κόλαινος, Κολώτης, Κομάτας, Κομητάς, Κομήτης, Κομηών, Κονίσαλος, Κοννίδης, Κόννος, Κόνων, Κόραγος, Κόραξ, Κορέθων, Κόριννος, Κόρίσκος, Κορύβας, Κορύδων, Κόρυθος, Κορωνός, Κόττος, Κόττυφος, Κότυς, Κουρής, Κόων, Κράμβις, Κραναός, Κράντωρ, Κραταιμένης, Κρατέας, Κράτερος, Κράτης, Κρατησικλής, Κρατησιππίδας, Κρατιεύς, Κρατίνος, Κράτιππος, Κρατύλος, Κραύγις, Κρείος, Κρεσφόντης, Κρέων, Κρώφιλος, Κρηθεύς, Κρήθων, Κρης, Κρίασος, Κριναγόρας, Κρίνακος, Κρίνιππος, Κρίος, Κρίσος, Κρίσων, Κριτίας, Κριτόβουλος, Κριτόδημος, Κριτολαϊδας, Κριτόλαος, Κρίτων, Κροκύλος, Κρόκων, Κρόνιος, Κρόνος, Κρότων, Κρότωπος, Κτέατος, Κτεάτης, Κτησίας, Κτησίβιος, Κτησικλής, Κτησίλαος, Κτήσιππος, Κτησιφών, Κυάνιππος, Κυδίας, Κύδων, Κυκλεύς, Κύκλων, Κύκνος, Κυλάραβος, Κυλλήν, Κύλων, Κυναίγειρος, Κύναιθος, Κυνάρητος, Κυνέας, Κύνης, Κυνίσκος, Κυνόρτας, Κύνος, Κύνουλκος,Κύνουρος, Κυνώ, Κυπάρισσος, Κύρνος, Κυρσίλος, Κυτίσωρος, Κύφος, Κυχρεύς, Κύψελος, Κώης, Κώκαλος, Κωμίας. Λάβαξ, Λάβας, Λάβδακος, Λαβώτας, Λαγέτας, Λάγος, Λάδας, Λάδοκος, Λαέρκης, Λαέρτης, Λαέρτιος, Λαίας, Λαϊας, Λάιος, Λακεδαιμόνιος, Λακεδαίμων, Λακράτης, Λακρατίδας, Λακρατίδης, Λακρίνης, Λάκριτος, Λακύδης, Λάκων, Λάμαχος, Λαμέδων, Λάμιος, Λάμος, Λάμπις, Λάμπιχος, Λάμπος, Λαμπρίας, Λαμπροκλής, Λαμπρόμαχος, Λάμπρος, Λάμπων, Λαμύνθιος, Λάμφιλος, Λαόγονος, Λαογόρας, Λαοδάμας, Λαοδόκος, Λαοθόης, Λαοκόων, Λαομέδων, Λαομένης, Λαομήδης, Λαπίθης, Λασθένης, Λάσιος, Λάσος, Λαστρατίδας, Λασύρτας, Λάτραμυς, Λαφάης, Λαφάνης, Λαφάων, Λάφιλος, Λαχάρης, Λάχης, Λάων, Λέαγρος, Λεάδης, Λέανδρος, Λέαρχος, Λειώδης, Λειώκριτος, Λέλεξ, Λεοννάτος, Λεοντεύς, Λεοντιάδης, Λεοντίσκος, Λεόντιχος, Λεοντομένης, Λεπτίνης, Λεσβόθεμις, Λεσβοκλής, Λεσβώναξ, Λέσχης, Λετρεύς, Λεύκιππος, Λευκολοφίδης, Λεύκος, Λεύκων, Λευκωπεύς, Λευκώνης, Λέχης, Λεωβώτης, Λεωγόρας, Λεωδάμας, Λεώδοκος, Λεωκήδης, Λεωκράτης, Λεώκριτος, Λεωκύδης, Λέων, Λεωνίδας, Λεωνίδης, Λεώνυμος, Λεωπρέπης, Λέως, Λεωσθένης, Λεωτυχίδης, Λεωχάρης, Λήθος, Λήιτος, Λιβάνιος, Λίβων, Λιγύρων, Λίθαγος, Λικύμνιος, Λιμναίος, Λίμνος, Λίνδος, Λίνος, Λίξος, Λίχας, Λόβων, Λυγαίος, Λυγκεύς, Λυκάμβας, Λύκαιθος, Λύκανθος, Λυκάρητος, Λυκάριος, Λυκάστης, Λυκάων, Λυκέας, Λυκίδης, Λύκιος, Λύκις, Λυκίσκος, Λυκομήδης, Λύκος, Λυκούργος, Λυκόφρων, Λύκτιος, Λύκτος, Λύκων, Λυκωπεύς, Λυκώπης, Λυκωρεύς, Λύρνος, Λυσαγόρας, Λυσανδρίδας, Λύσανδρος, Λυσανίας, Λυσίας, Λυσίβιος, Λυσίθεος, Λυσίθοος, Λυσικλής, Λυσικράτης, Λυσίμαχος, Λυσιμένης, Λυσίνομος, Λύσιππος, Λύσις, Λυσίστρατος, Λύσος, Λύσων. Μάγνης, Μαίναλος, Ναισάδης, Μαίσων, Μαίων, Μακαρεύς, Μακάριος, Μάκεδνος, Μάκιστος, Μακρόβιος, Μάλης, Μάλγις, Μαλχίων, Μάλχος, Μανδροκλής, Μαντίθεος, Μαντινεύς, Μάντιος, Μάξιμος, Μαρίνος, Μαρίων, Μάρμαξ, Μαρσύας, Μαρψίας, Μάρων, Μάστωρ, Ματρέας, Μάτρις, Μάτρων, Μαχάτας, Μαχάων, Μάχων, Μεγαίνετος, Μεγακλείδης, Μεγακλής, Μεγακρέων, Μεγαλάγυρος, Μεγάλαρτος, Μεγαλοφάνης, Μεγαμήδης, Μεγαπένθης, Μεγαρεύς,, Μέγαρος, Μέγας, Μεγασθένης, Μέγης, Μεγιάλιος, Μέγιλλος, Μεγιστεύς, Μεγιστίας, Μεδεών, Μέδων, Μέθαπος, Μειδίας, Μειδυλίδης, Μειδύλος, Μεικιάδης, Μειλανίων, Μέλαγχρος, Μελαινεύς, Μελαμνίδας, Μέλαμπος, Μελάμπους, Μελάμπυγος, Μελανεύς, Μελανθεύς, Μελάνθιος, Μέλανθος, Μελάνιππος, Μελανίων, Μελάντας, Μελάντης, Μελάνωπος, Μέλας, Μελέαγρος, Μελέας, Μελέδημος,Μέλης, Μελησαγόρας, Μελήσανδρος, Μελησίας, Μελήσιππος, Μελικέρτης, Μελίσανδρος, Μελισίας, Μελισσεύς, Μέλισσος, Μελιτεύς, Μέλιτος, Μέλλων, Μέλπις, Μελπομένη, Μέλων, Μεμβλίαρος, Μέμνων, Μενάλκης, Μενεδαίος, Μενέδημος, Μενεκλείδης, Μενεκλής, Μενεκράτης, Μενέκωλος, Μενέλαος, Μενεπτόλεμος, Μενέσαιχμος, Μενεσθεύς, Μενέσθης, Μενέσθιος, Μενέστωρ, Μενέτωρ, Μενέχεος, Μένης, Μένιος, Μενιππίδης, Μένιππος, Μενοικεύς, Μενοίτιος, Μέντης, Μέντωρ, Μένων, Μερμερεύς, Μέρμερος, Μέρμνων, Μέσσαπος, Μέταβος, Μεταγένης, Μετάλκης, Μέτοπος, Μέτων, Μήδιος, Μήδοκος, Μήδος, Μηδοσάδης, Μήδων, Μηκιστεύς, Μηλόβιος, Μηνογένης, Μηνόδωτος, Μηνόδωρος, Μηνοφάνης, Μηνόφιλος, Μηριόνης, Μήστωρ, Μητίοχος, Μήτιχος, Μητίων, Μήτρας, Μητρόβιος, Μητρόδωρος, Μητροκλής, Μίγδων, Μίδαμος, Μίδας, Μίθαικος, Μικκίων,Μίκκος, Μίκυθος, Μίκυλος, Μίκων, Μίλητος, Μίλτας, Μιλτιάδης, Μιλύας, Μίλων, Μίμας, Μίμνερμος, Μιμνόμαχος, Μίνδαρος, Μινύας, Μίνως, Μισγολαϊδας, Μισγόλας, Μίσηνος, Μίτυς, Μνασάλκας, Μνασέας, Μνασιγείτων, Μνάσινος, Μνάσιππος, Μνασίων, Μνάσων, Μνήμων, Μνησαγόρας, Μνήσαρχος, Μνησθέας, Μνησίδημος, Μνησίθεος, Μνησικλής, Μνησίλεως, Μνησίλοχος, Μνησίμαχος, Μνησιπτόλεμος, Μνησίφιλος, Μοιριάδης, Μοίρις, Μοίριχος, Μοιροκλής, Μολίων,Μόλομβρος, Μόλος, Μολοσσός, Μόλπις, Μόλων, Μόνιμος, Μόριχος, Μόρσιμος, Μόρσων, Μόρυς, Μόρυχος, Μορφεύς, Μοσχίων, Μόσχος, Μούλιος, Μουσαίος, Μούσος, Μουσώνιος, Μόψοπος, Μόψος, Μύγδων, Μύδων, Μυκηνεύς, Μύης, Μύλης, Μύλινος, Μύλιος, Μυλλίας, Μύνης, Μυρμηκίδης, Μυρμιδών, Μύρος, Μυρσίλος, Μύρσος, Μυρτίλος, Μύρτις, Μύρων, Μυρωνιανός, Μυρωνίδης, Μυς, Μύσιος, Μύσκελλος, Μύσων, Μύτων, Μώλος. Νάβις, Νάξος, Νάοκλος, Ναρκαίος, Νάρκισσος, Ναρυκίδας, Νασάμων, Νάστας, Νάστης, Ναύβολος, Ναυκλείδας, Ναυκλής, Ναύκλος, Ναυκράτης, Ναυκύδης, Ναύπλιος, Ναυσιγένης, Ναυσίθοος, Ναυσικλείδης, Ναυσικλής, Ναυσικράτης, Ναυσικύδης, Ναυσίμαχος, Ναυσιμέδων, Ναυσίνικος, Ναυσίνοος, Νέαιχμος, Νεάνθης, Νέανθος, Νέαρχος, Νεβροφόνος, Νελαϊδας, Νεοκλείδης, Νεοκλής, Νεόκριτος, Νεολαϊδας, Νεοπτόλεμος, Νέστος, Νέστωρ, Νεφαλίων, Νέφος, Νέων, Νηλεύς, Νηρεύς, Νήριτος, Νηφαλίων, Νήφος, Νικαγόρας, Νικαίνετος, Νίκανδρος, Νικάνωρ, Νίκαρχος, Νίκασος, Νικάσυλος, Νικάτωρ, Νικήρατος, Νικήτης, Νικιάδης, Νικίας, Νίκιππος, Νικόδαμος, Νικόδημος, Νικόδρομος, Νικόδωρος, Νικοκλής, Νικοκράτης, Νικοκρέων, Νικολαϊδας, Νικόλαος, Νικόλοχος, Νικόμαχος, Νικομήδης, Νικομήδης, Νικόστρατος, Νικοτέλης, Νικοφάνης, Νικόφημος, Νικοφών, Νίκων, Νιρεύς, Νίσος, Νοήμων, Νομίων, Νουμήνιος, Νυκτεύς, Νύκτιμος, Νυμφαίος, Νυμφόδωρος, Νύσος, Νώνακρις, Νώραξ. Ξάνθης, Ξανθίας, Ξανθικλής, Ξάνθιππος, Ξάνθος, Ξεναγόρας, Ξεναίνετος, Ξενάρης, Ξενάρκης, Ξέναρχος, Ξενιάδης, Ξενίας, Ξενόδαμος, Ξενόδοκος, Ξενοκλείδης, Ξενοκλής, Ξενοκράτης, Ξενόκριτος, Ξενοφάνης, Ξενοφάντης, Ξενόφαντος, Ξενόφιλος, Ξενόφρων, Ξενοφών, Ξένων, Ξούθος. Όγκος, Ογχηστός, Οδοιδόκος, Οδυσσεύς, Οίαγρος, Οίαξ, Οίβαλος, Οιβώτας, Οιδίπους, Οϊκλής, Οϊλεύς, Οινεύς, Οινόβιος, Οινόμαος, Οινοπίων, Οινωτός, Οίνωτρος, Οίοκλος, Οιόλυκος, Οιστρόβλης, Οίτυλος, Οιώνιχος, Ολβιάδης, Όλπις, Ολυμπιόδωρος, Ολυμπιοσθένης, Όλυμπος, Ολυνθεύς, Όλυνθος, Όλορος, Όμηρος, Ομόλιππος, Ομολοϊς, Όναιθος, Όναρος, Ονασίας, Ονασιμήδης, Ονατάς, Όνατος, Ονείτης, Ονήσανδρος, Ονησίκριτος, Ονήσιλος, Ονήσιμος, Ονήσιππος, Ονήτωρ, Ονομακλής, Ονομάκριτος, Ονομάντιος, Ονόμαρχος, Ονόμας, Ονόμαστος, Όξυλος, Οξύνιος, Οξύντης, Οξύπορος, Οπλεύς, Όπλης, Οπούς, Οππιανός, Όργης, Ορειβάσιος, Όρειος, Ορέσανδρος, Ορεσθεύς, Ορέστης, Ορθαγόρας, Ορίκαδμος, Όρικος, Όρμενος, Ορνεύς, Πρνυτίων, Όρνυτος, Οροιβάντιος, Όροιδος, Ορσίλοχος, Όρσιππος, Ορφεύς, Ορφώνδας, Ορχομενός, Οτρεύς, Ουρανός, Ούρειος, Οφελέστης, Οφέλτας, Οφέλτης, Οφέλτιος, Οφιονεύς, Οφίων, Όψιμος. Παγκράτης, Παγκρέων, Παγώνδας, Παιήων, Παίων, Παιώνιος, Πακτίων, Παλαιμόνιος, Παλαίμων, Παλαίφατος, Παλαίχθων, Παλαμήδης, Παλεύς, Πάλλας, Πάλμυς, Παμένης, Παμμένης, Παμφάης, Πάμμιλος, Πάμμων, Παμφάης, Πάμφιλος, Πάμφυλος, Πάμφως, Πάν, Πάναινος, Πάναιρος, Παναίτιος, Πανάρετος, Πανδάρεος, Πάνδαρος, Πανδίων, Πάνδοκος, Πάνδροσος, Πάνδωρος, Πάνεμος, Πανήγορος, Πανθίας, Πανθοίδας, Πάνθοος, Πανίτης, Πανόλβιος, Πανιώνιος, Πανόλβιος, Πανοπεύς, Παντάγνωτος, Παντακλής, Πανταλέων, Παντάρης, Παντάρκης, Πάνταυχος, Παντεύς, Παντελήδας, Παντίτης, Πανύασις, Πάξαμος, Πάππος, Παραθεμίδας, Παραιβάτης, Παραίβιος, Πάραλος, Παρεισάδης, Παρθένιος, Παρθενοπαίος, Πάρις, Παρμενίδης, Παρμενίων, Πασέας, Πασίθεμις, Πασικλής, Πασίμαχος, Πασίμηλος, Πασιππίδας, Πασιτελίδας, Πασίων, Πασσίων, Παταικίων, Παταϊκός, Πατησιάδης, Πατρεύς, Πατροκλείδης, Πατροκλής, Πάτροκλος, Παυσανίας, Παυσίας, Παυσίμαχος, Παύσιππος, Πάχης, Πειθαγόρας, Πειθίας, Πείθων, Πείραιος, Πείρανθος, Πείραντας, Πειρέας, Πειρήν, Πειρίθοος, Πείροος, Πείσανδρος, Πεισήνωρ, Πεισίας, Πεισίδωρος, Πεισικράτης, Πεισίστρατος, Πείσος, Πείσων, Πελάγων, Πελασγός, Πελίας, Πελίγνας, Πέλλην, Πέλλης, Πέλλιχος, Πελοπίδας, Πελοπίδης, Πέλοψ, Πέλωρ, Πενθεύς, Πενθίλος, Πενθύλος, Πέραιθος, Πέργασος, Περδίκας, Περεγρίνος, Περεύς, Περίανδρος, Περίαπις, Περιγένης, Περιήρης, Περικλείδας, Περικλής, Περικλύμενος, Περίλαος, Περίλεως, Πέριλλος, Περιμήδης, Πέριμος, Πέρνθος, Περιπόλτας, Περισθένης, Περίφας, Περίφημος, Περιφήτης, Περσαίος, Περσεύς, Πέρσης, Πετεώς, Πετραίος, Πευκείδης, Πευκέστης, Πευκέτιος, Πήγασος, Πήδασος, Πηλεγών, Πηλεύς, Πηνέλεως, Πίδοκος, Πιδύτης, Πίελος, Πίνδαρος, Πίσος, Πιστοκράτης, Πίστων, Πιτθεύς, Πιτίας, Πιττακός, Πίτταλος, Πλάτων, Πλεισθένης, Πλεισταίνετος, Πλείσταινος, Πλείσταρχος, Πλειστοάναξ, Πλειστόλας, Πλευρών, Πλημναίος, Πλήξιππος, Πλούταρχος, Πλουτιάδης, Πλωτίνος, Ποδαλείριος, Ποδάνεμος, Ποδάρκης, Ποδής, Ποίας,Πολέμαρχος, Πολεμοκράτης, Πολέμων, Πολίαγρος,Πολίαρχος, Πολίοχος, Πολίτης, Πόλιχος, Πόλλης, Πόλλις, Πόλλιχος, Πόλτυς, Πολυαινίδας, Πολύαινος, Πολυάνθης, Πολύαρχος, Πολύας, Πολυβιάδης, Πολύβιος, Πόλυβος, Πολυβώτης, Πολύγνωτος, Πολύγονος, Πολυδάμας, Πολυδαμίδας, Πολυδέκτης, Πολυδεύκης, Πολύδωρος, Πολυείδης, Πολύευκτος, Πολύζηλος, Πολύιδος, Πολυκάων, Πολύκλειτος, Πολυκλής, Πολυκράτης, Πολύκριτος, Πολύκτωρ, Πολύλαος, Πολυμέδων, Πολυμήδης, Πολυμήστωρ, Πολύμνηστος, Πόλυμνις, Πολυνείκης, Πολύνικος, Πολυξενίδας, Πολύξενος, Πολυπαίδης, Πολυπείθης, Πολυποίτης, Πολυπρέπων, Πολυσθένης, Πολυσπέρχων, Πολύστρατος, Πολύτροπος, Πολυφείδης, Πολύφημος, Πολυφόντης, Πολυφράδμων, Πολύφρων, Πολυχάρης, Πολυχαρίδας, Πολύχαρμος, Πορθάων, Πορθέας, Πορφυρίων, Ποσείδιππος, Ποσειδών, Ποσειδώνιος, Πόσσις, Ποτάμων, Πραίνεστος, Πράνιχος, Πραξαγόρας, Πράξανδρος, Πραξιάδης, Πραξίας, Πραξίβουλος, Πραξιδάμας, Πραξίεργος, Πραξίλεως, Πραξίνος, Πραξίτας, Πραξιτέλης, Πρατίνας, Πραύλος, Πρέσβων, Πρευγένης, Πρίαμος, Πρίαπος, Πρίας, Πρίασος, Πριόλας, Πρίων, Πρόαινος, Πρόδικος, Προθοήνωρ, Πρόθοος, Προθώνων, Προίτος, Προκλής, Πρόκλος, Πρόλαος, Πρόλοχος, Προμαθίων, Πρόμαχος, Προμεύς, Προμηθεύς, Πρόμηθος, Πρόνομος, Πρόνοος, Προξενίδας, Πρόξενος, Πρόπις, Προπόδας, Προύμνις, Προυσίας, Πρυμνεύς, Πρώναξ, Πρωρεύς, Πρώρος, Πρωταγόρας, Πρώταρχος, Πρωτέας, Πρωτεσίλαος, Πρωτεύς, Πρωτογένης, Πρωτόλαος, Πρωτόμαχος, Πρώτος, Πρωτοφάνης, Πτελέων, Πτερέλαος, Πτολεμαίος, Πτόλιχος, Πτώος, Πυγμαλίων, Πυθάγγελος, Πυθαγόρας, Πυθαίνετος, Πυθάρετος, Πύθαρχος, Πυθέας, Πύθερμος, Πυθήν, Πύθης, Πυθογένης, Πυθόδημος, Πυθόδοτος, Πυθόδωρος, Πυθοκλείδης, Πυθοκλής, Πυθόκριτος, Πυθόλαος, Πυθόνικος, Πυθόστρατος, Πυθόσωρος, Πυθοφάνης, Πυθώναξ, Πυλάδης, Πυλαιμώνης, Πύλαιος, Πυλάρτης, Πύλας, Πυλάων, Πύλος, Πυραίχμης, Πύρασος, Πυργίων, Πύρης, Πυριλάμπης, Πυρίπνοος, Πύρανδρος, Πυρρίας, Πύρριχος, Πυρρίων, Πυρρόλοχος, Πύρρος, Πύρρων, Πυατίλος,Πωλλιανός, Πώλος. Ραδάμανθυς, Ράδιος, Ράρος, Ρηξήνωρ, Ρηξίβιος, Ρήσος, Ρίγμος, Ρίνθων, Ρόδιππος, Ρόδων, Ροίκος, Ρούφος. Σαβίνος, Σακάδας, Σάκας, Σάλαγος, Σάλαιθος, Σαλμωνεύς, Σαλύνθιος, Σάμβας, Σαμβαύλας, Σάμιππος, Σαμόλας, Σάνδης, Σάνδοκος, Σανδώκης, Σάνδων, Σαννίων, Σαννυρίων, Σάραμβος, Σαρπηδών, Σάρων, Σατυρίων, Σάτυρος, Σάων, Σεβρός, Σεθών, Σειληνός, Σελεάδας, Σέλευκος, Σέλλος, Σενέκας, Σένθης, Σήμος, Σήραμβος, Σθενελαϊδας, Σθενέλαος, Σθενέλας, Σθένελος, Σθένις, Σθενωνίδας, Σιβύρτιος, Σίθων, Σίκινος, Σιλανίων, Σιλανός, Σιληνός, Σιμάγγελος, Σιμάριστος Σιμμίας, Σίμων, Σιμπλίκιος, Σιμύλος, Σίμων, Σιμωνίδης, Σίπυλος, Σίρωμος, Σίσυφος, Σκαίος, Σκάμων, Σκελλίας, Σκερδιλαϊδας, Σκέφρος, Σκίρος, Σκιρώνδας, Σκίτων, Σκόπας, Σκυθίνος, Σκυλλίας, Σκύλλις, Σκύμνος, Σκύριος, Σμερδίης, Σμίκρης, Σμικρίων, Σμικύθης, Σμικυθίων, Σμίκυθος, Σμίλις, Σόλων, Σόος, Σουσαρίων, Σοφαίνετος, Σόφιλος, Σόφιος, Σοφοκλής, Σόφων, Σπαράδοκος, Σπάρτων, Σπερθίας, Σπεύσιππος, Σπίνθαρος, Σπίτταλος, Σταδιεύς, Στασάνωρ, Στασέας, Στασίνας, Στάφυλος, Στέντωρ, Στερόπης, Στέφανος, Στησαγόρας, Στήσανδρος, Στησήνωρ, Στησικλής, Στησίλαος, Στησίμβροτος, Στησίχορος, Στιλβίδης, Στίλβης, Στίλπων, Στόμιος, Στράβαξ, Στρατάρχας, Στράβων, Στρατίος, Στρατοβάτης, Στρατόδημος, Στρατοκλής, Στρατόλας, Στρατόνικος, Στράτων, Στρεψιάδης, Στρογγυλίων, Στρόφακος, Στρυμόδωρος, Στύμφαλος, Στύφων, Σύαγρος, Συάδρας, Συβαριάδης, Συλλεύς, Συλοσών, Συννόων, Σφαίρος, Σφήλος, Σφήττος, Σφύρος, Σχεδίος, Σχοινεύς, Σωγένης, Σωδάμας, Σώδαμμος, Σωκλείδης, Σωκλής, Σώκος, Σωκράτης, Σωκρατίδης, Σώμις, Σώπατρος, Σώπολις, Σωρανός, Σωσθένης, Σωσίας, Σωσίβιος, Σωσιγένης, Σωσίθεος, Σωσικλής, Σωσικράτης, Σώσιλος, Σωσιμένης, Σώσιμος, Σωσίνομος, Σωσίπατρος, Σώσις, Σωσίστρατος, Σωσιφάνης, Σώσος, Σωστράτιος, Σώστρατος, Σωτάδης, Σωτηρίδας, Σωτήριχος, Σωτίων, Σωφάνης, Σώφιλος, Σωφρονίσκος, Σόφρων. Ταλαός, Ταλθύβιος, Τάλως, Τάνταλος, Ταργίταος, Ταρκύνιος, Ταυρέας, Ταυρίων, Τάφιος, Τέβρος, Τεγύριος, Τειρεσίας, Τελαμών, Τελέας, Τελέδαμος, Τελένικος, Τελέσαρχος, Τελέσας, Τελεσιάδας, Τελεσίας, Τελεσικράτης, Τελεσίνικος,Τελεσταγόρας, Τελέστας, Τελεσφόρος, Τελευταγόρας, Τελεύτας, Τελευτίας, Τελέων, Τέλης, Τέλλην, Τελλίας, Τέλλις, Τέλλος, Τελχίν, Τέναρος, Τέρπανδος, Τερπιάδης, Τερψίας, Τερψικλής, Τερψικράτης, Τερψίων, Τεύθρας, Τεύκρος, Τευταμύας, Τεύταμος, Τευτίαπλος, Τέχνων, Τηδεύς, Τηλεβόας, Τηλέγονος, Τηλέδαμος, Τηλεκλείδης, Τηλεκλής, Τήλεκλος, Τηλέμαχος, Τήλεμος, Τηλεφάνης, Τήλεφος, Τήμενος, Τηρεύς, Τήρης, Τίγασις,Τιθωνός, Τιμαγένης, Τιμαγόρας, Τιμαίνετος, Τίμαιος, Τίμαλκος, Τιμανδρίδας, Τίμανδρος, Τιμάνθης, Τιμανορίδας, Τιμάνωρ, Τιμάρατος, Τιμάρης, Τιμαρχίδης, Τίμαρχος, Τιμάσαρχος, Τιμασίθεος, Τιμασίων, Τιμαχίδας, Τιμέας, Τιμηγενίδης, Τιμησιάναξ, Τιμησίθεος, Τιμήσιος, Τιμόδημος, Τιμόθεος, Τιμοκλής, Τιμοκράτης, Τιμοκρέων, Τιμόκριτος, Τιμόλαος, Τιμολέων, Τιμόμαχος, Τιμόξενος, Τιμοσθένης, Τιμόστρατος, Τιμόχαρις, Τιμοφάνης, Τιμόχαρις, Τίμων, Τιμώναξ, Τισαγόρας, Τισαμενός, Τίσανδρος, Τισιάδης, Τισίας, Τισικράτης, Τισίμαχος, Τισίφονος, Τίτακος, Τιτάν, Τίτανος, Τιτυός, Τίφυς, Τληπόλεμος, Τλησίας, Τμώλος, Τόλμαιος, Τολμίδης, Τοξεύς, Τορίλαος, Τρήχος, Τρικόλωνος, Τριόπας, Τριπτόλεμος, Τρίτων, Τρίφυλος, Τρύφων, Τρως, Τύδας, Τυδεύς, Τύμνης, Τυνδάρεως, Τυνδάριχος, Τύννιχος, Τυννώνδας, Τύραννος, Τυρταίος, Τύρταμος, Τυφωεύς, Τυφών, Τυχίος, Τύχων. Ύαγνις, Υάκινθος, Ύας, Ύβρέας, Υβρίας, Υλαίος, Ύλας, Υλεύς, Ύλλος, Υμέναιος, Υμήν, Υπάτης, Υπατόδωρος, Υπείροχος, Υπείρων, Υπεράσιος, Υπέρβιος, Υπέρβολος, Υπερείδης, Υπερήνωρ, Υπέρης, Υπερίδης, Υπερίων, Υπερμένης, Υπέροχος, Υπέρφας, Υριεύς, Ύσμων, Υψεύς, Υψήνωρ, Υψικλής, Υψικράτης. Φάγρος, Φαέθων, Φαίδιμος, Φαιδρίας, Φαίδρος, Φαίδων, Φαιδώνδας, Φαινέας, Φαίνιππος, Φαίνοψ, Φαίστος, Φαίτος, Φαίων, Φάλαικος, Φάλανθος, Φάλαρις, Φάληρος, Φαλίας, Φαλίνος, Φάλιος, Φάλκης, Φαναγόρας, Φάνης, Φανίας, Φανόδημος, Φανοκλής, Φανόκριτος, Φανόμαχος, Φάνος, Φανοσθένης, Φανόστρατος, Φάντης, Φάντων, Φάρις, Φάρσαλος, Φάσσος, Φάσων, Φάϋλος, Φάων, Φείδας, Φειδίας, Φειδιππίδης, Φείδιππος, Φειδώλας, Φείδων, Φερακλής, Φέρεκλος, Φερεκράτης, Φερεκύδης, Φερένικος, Φερεύς, Φέρης, Φερίας, Φηγεύς, Φήμιος, Φθίος, Φιλάγριος, Φιλαίμων, Φιλαίος, Φιλαλήθης, Φιλάμμων, Φιλάων, Φιλέας, Φιλέραιτος, Φιλήμων, Φιλήσιος, Φιλήτας, Φιλητάς, Φιλιάδης, Φιλίνος, Φιλιππίδης, Φίλιππος, Φιλίσκος, Φιλιστίων, Φίλιστος, Φιλογένης, Φιλόδημος, Φιλοίτιος, Φιλοκλέων, Φιλοκλής, Φιλοκράτης, Φιλοκτήτης, Φιλοκύων, Φιλόλαος, Φιλόμηλος, Φιλόμνηστος, Φιλόνικος, Φιλόνομος,Φιλόξενος, Φιλοποίμην, Φιλόπονος, Φιλοστέφανος, Φιλοστόργιος, Φιλόστρατος, Φιλότιμος, Φιλούμενος, Φιλοφάνης, Φιλοχάρης, Φιλοχαρίδας, Φιλόχορος,Φιλλύλιος, Φίλων, Φιλώνδας, Φιλωνίδης, Φιλώτας, Φινεύς, Φιντίας, Διντύλος, Φλεγύας, Φλέγων, Φλίας, Φλογίδας, Φόβος, Φοιβίδας, Φοίβος, Φοίτιος, Φόλας, Φολείδης, Φολέας, Φόλος, Φόρβας, Φόρβος, Φόρκυς, Φόρμις, Φορμίων, Φορωνεύς, Φρασίας, Φρασίδαμος, Φρασικλείδης, Φράσιμος, Φρασίας, Φράσιος, Φράστωρ, Φρικίας, Φρίκιος, Φρίκων, Φρίξος, Φροντίδας, Φρόντις, Φρύνις, Φρυνίσκος, Φρύνιχος, Φρύνων, Φυκιάδας, Φύλακος, Φύλαρχος, Φύλας, Φυλεύς, Φύλλις, Φυλόμαχος, Φυλόνομος, Φυρόμαχος, Φύσιος, Φύταλος, Φωκίδης, Φωκίων, Φώκος, Φωκυλίδης, Χαιρέας, Χαιρέδημος, Χαιρεκράτης, Χαιρέλεως, Χαιρέστρατος, Χαιρεφάνης, Χαιρέφιλος, Χαιρεφών, Χαιρήμων, Χαιρησίλεως, Χαιρίδας, Χαίρων, Χαιρώνδας, Χαίτος, Χαλκώδων, Χάλκων, Χαμαιλέων, Χάραξ, Χάρης, Χαριάδης, Χαρίδαμος, Χαρίδας, Χαρίδημος, Χαρικλείδης, Χαρικλής, Χαρίλαος, Χαρινάδης, Χαρίνος, Χαρίξεινος, Χάριππος, Χαρίσανδρος, Χαριτιμήδης, Χαρίτων, Χαρμαντίδης, Χαρμίδης, Χαρμίνος, Χάρμιππος, Χάρμις, Χαρμόλαος, Χάρμος, Χαροιάδης, Χαροπίνος, Χάροπος, Χάροψ, Χάρτας, Χαρώνδας, Χείλων, Χείμων, Χειρίσοφος, Χειρόμαχος, Χείρων, Χερσίας, Χερσιδάμας, Χερσικράτης, Χέρσις, Χερσίφρων, Χιλάς, Χίλεος, Χίλων, Χίονις, Χίων, Χοιρίλος, Χρέμης, Χρέμων, Χρεμωνίδης, Χρηστόδημος, Χρηστόδωρος, Χρόμις Χρομίος, Χρόμων, Χρυσάωρ, Χρύσερμος, Χρύσης, Χρύσιππος, Χρυσόγονος, Χρυσόθεμις, Χρύσος. Ώγυγος, 'Ωκεανός, Ώκελλος, Ωκύαλος, Ώκυτος, Ωλενίας, Ωλήν, Ωρίων, Ώρος, Ώτος, Ώψ.

ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΘΕΩΝ KAI ΗΡΩΩΝ [ΓΥΝΑΙΚΩΝ]

Άβα, Αβρώ, Αβρώτη, Αγαθόκλεια, Αγαμήδη, Αγανίκη, Αγανίππη, Αγαρίστη, Αγαύη, Αγγελία, Αγησιστράτη, Αγλαϊα, Αγλαϊς, Αγλαονίκη, Αγλαόπη, Αγλαοφήμη, Άγλαυρος, Άγραυλος, Αγναγόρα, Αγνοδίκη Αγνώ, Αγραία, Αγριόπη, Αγροιώ, Αγχίαλος, Αγχινόη, Αγχιρρόη, Αγωνίς, Αδέα, Αδιάντη, Αδιάτομος, Αδίτη, Αδμήτη, Αδράστεια, Αδρήστη, Αδύτη, Άελλα, Αελλώ, Αελλόπους, Αερία, Αερόπη, Αετία, Αθηνά, Αθηναϊς, Αθηνώ, Αθήνη, Αιαία, Αιαίη, Αιγαία, Αίγη, Αίγλη, Αιγληίς, Αοδεσία, Αιδώ, Αιθερία, Αιθίλλα, Αίθουσα, Αίθρα, Αιμυλία, Αιναρέτη, Αινήτη, Αινιώνη, Αιόλη, Αιολία, Αιρώ, Αίσαρα, Αισχρηίς, Αισχυλίς, Ακακαλλίς, Ακαλανθίς, Ακάλη, Ακάλλη, Ακαλλαρίς, Ακανθίς, Ακάστη, Ακεσώ, Ακμή, Ακρήτη, Ακταία, Ακτίς, Ακτορίς, Αλεξάνδρα, Αλθαία, Αλία, Αλιμήδη, Αλιφηραία, Αλκαθόη, Αλκάνδρη, Άλκηστις, Αλκιδίκη, Αλκιθόη, Αλκιμέδη, Αλκινόη, Αλκίππη, Αλκίς, Αλκμήνη, Αλκυόνη, Αλόπη, Αλφεσίβοια, Αμαδρυάς, Αμαζών, Αμαρυλλίς, Αμβροσία, Αμοίνη, Αμπελίς, Αμύκλα, Αμυμώνη, Αμφιθέα, Αμφίθεμις, Αμφιθόη, Αμφίκλεια, Αμφινόμη, Αμφιρρόη, Αμφιτρίτη, Αναξιβία, Αναξιρρόη, Άναξις, Αναξώ, Ανδρομάχη, Ανδρομέδα, Ανθηϊς, Άνθεια, Ανθήλεια, Ανθίππη, Άντεια, Αντιάνειρα, Αντιγόνη, Αντίκλεια, Αντιμάχη, Αντινόη, Αντιόπη, Ανύτη, Αξιόκερσα, Απυμοσύνη, Αργεία, Αργέλη, Άργη, Αργιόπη, Αρέθουσα, Αρεία, Αρηγονίς, Αρηιάς, Αρήνη, Αρήτη, Αριάδνη, Αρίσβη, Αριστοδήμη, Αριστομάχη, Αριστονίκη, Άρκη, Αρμονία, Άρνη, Αρσινόη, Άρτεμις, Αρχεάνασσα, Αρχεδίκη, Αρχία, Αρχιδίκη, Ασία, Άσκρη, Ασπασία, Αστερία, Αστερόδεια, Αστερόπεια, Αστερόπη, Αστραία, Αστυάνασσα, Αστυδάμεια, Αστυκράτεια, Αστυνόμη, Αστυόχη, Ασώπις, Αταλάντη, Ατθίς, Ατλαντείη, Αυγεία, Αύγη, Αυδάτα, Αυξώ, Αύρη, Αυτομάτη, Αυτομέδουσα, Αυτονόη, Αφροδίτη.

Βακχίς, Βαρκέτις, Βασιλώ, Βάτεια, Βατίς, Βαυώ, Βεβρύκη, Βελιστίχη, Βενθεσικύμη, Βερενίκη, Βερόη, Βία, Βίθυς, Βιλιστίχη, Βιστονίς, Βιτάλη, Βλάστα, Βοιώ, Βομβύκη, Βούρα, Βρασία, Βραυρώ, Βριμώ, Βρισηίς, Βρύκη, Βρύλλη, Βρυώ, Βρυμώ.

Γαία, Γαλάτεια, Γαλήνη, Γανυμήδα, Γαραμαντίς, Γενετυλλίς, Γευσιστράτη, Γλαύκη, Γλαυκίππη, Γλαυκοθέα, Γλαυκοθόη, Γλαυκονόμη, Γλαυκώπις, Γλυκέρα, Γλύκη, Γνάθαινα, Γογγύλα, Γόργη, Γοργοφόνη, Γοργύρα, Γοργώ, Γράμμη, Γρυμαία, Γύριννα.

Δαϊρα, Δαμία, Δαμνώ, Δαμώ, Δανάη, Δαυλίς, Δάφνη, Δεινομάχη, Δεινώ, Δεξαμένη, Δεξιθέα, Δέσποινα, Δηιάνειρα, Δηιδάμεια, Διόπεια, Δηιόπη, Δηιπύλη, Δηιφόβη, Δημαινέτη, Δημαρέτη, Δημήτηρ, Δημοδίκη, Δημονίκη, Δημοφίλη, Δημόχαρις, Δημώ, Δημώνασσα, Δηρώ, Δία, Διδώ, Δίκη, Δινδύμη, Διογένεια, Διόκλεια, Διομήδεια, Διομήδη, Διόνη, Διονυσία, Διόπη, Διοτίμα, Δίρκη, Διώνασσα, Διώνη, Διωξίππη, Δριμώ, Δρόση, Δρόσιλλα, Δριόπη, Δρυόπη, Δυναμένη, Δωδώνη, Δώρα, Δωρίππη, Δωρίς, Δωτία, Δωτίς, Δωτώ.

Εδοθαία, Ειδοθέα, Εθοδαία, Ειδομένη, Ειδώ, Ειλείθυια, Ειρήνη, Εκάβη, Εκαέργη, Εκάλη, Εκαμήδη, Εκάτη, Ελαϊς, Ελάρα, Ελάτεια, Ελένη, Ελευθώ, Ελίκη, Ελικωνίς, Έλλη, Ελπινίκη, Εναρέτη, Ενδηίς, Ενιπώ, Εντεδίκη, Ενυώ, Εξόλη, Επικάστη, Επιλαϊς, Επιπόλη, Ερασίκλεια, Ερατώ, Ερίβοια, Εριθακίς, Ερισθένεια, Ερίτιμος, Εριτίμη, Εριφύλη, Εριώπις, Ερμιόνη, Ερμίππη, Ερμοδίλη, Ερπυλλίς, Έρση, Ερύθεια, Ερύθρα, Ερυμάνθη, Ερυξώ, Ερυσίκη, Εσπέρα, Εσπερίς, Εταίρα, Ετεοκλυμένη, Εστία, Ευαγόρη, Ευάδνη, Ευαίχμη, Ευάνδρη, Ευάνθη, Ευάρδη, Ευαρέτη, Ευάρνη, Εύβοια, Ευβούλη, Ευβώτη, Ενώτη, Ευδώρα, Ευηνία, Ευηνίνη, Ευήρη, Ευθυμία, Ευίππη, Ευκράντη, Ευλιμένη, Ευμείδη, Ευμόλπη, Ευνίκη, Ευνομία, Ευξάνθη, Ευπόμπη, Ευρυάλη, Ευρυάνασσα, Ευρυβία, Ευρυδάμη, Ευρυδίκη, Ευρύθεμις, Ευρυθόη, Ευρύκη, Ευρύκλεια, Ευρυκύδη, Ευρυμέδη, Ευρυμέδουσα, Ευρυνόμη, Ευρυπύλη, Ευρυτέλη, Ευρύτη, Ευρυφάεσσα, Ευρώπη, Ευρωτώ, Ευτέρπη, Ευφήμη, Ευφημία, Ευφροσύνη, Ευώπις, Εχεκράτεια.

Ζευξίππη, Ζευξώ, Ζηνοβία.

Ήβη, Ηγεμόνη, Ηγερία, Ηγησάνδρα, Ηγησιπύλη, Ηγητορία, Ηδύλη, Ηετιώνη, Ηιόνη, Ηλέκτρα, Ηλεκτρυώνη, Ηλιάς, Ημιθέα, Ηνιόχη, Ηπιόνη, Ήρα, Ηριγόνη, Ήριννα, Ηροφίλη, Ηρώ, Ησιόνη, Ησυχεία, Ηφαιστίνη, Ηχώ, Ηώνη, Ηώ.

Θαϊς, Θάλασσα, Θάλεια, Θαλλώ, Θανάκη, Θεανώ, Θεία, Θειαντίς, Θειαντίνη, Θελξινόη, Θελξίπεια, Θέλπουσα, Θέμις, Θεμιστονόη, Θεμιστώ, Θεοδότη, Θεόκλεια, Θεονόη, Θεόπη, Θεοφάνη, Θεοφανώ, Θεράπνη, Θέσπεια, Θεσπιάς, Θέτις, Θήβη, Θόη, Θόωσα, Θράσσα, Θρύα, Θυία, Θυμαρίδη, Θυώνη.

Ιαινώ, Ίαιρα, Ιάμβη, Ιάνασα, Ιάνθη, Ιασώ, Ιάχη, Ιδαία, Ίδη, Ιδυία, Ιερόκλεια, Ιερομνήμη, Ιλάειρα, Ινώ, Ιοδάμεια, Ιόεσσα, Ιοκάστη, Ιόλη, Ιόνη, Ιόπη, Ιππαρέτη, Ιπποδάμεια, Ιπποδίκη, Ιππόζυγος, Ιπποθόη, Ιπποκράτη, Ιππολύτη, Ιππόνη, Ιππονόη, Ιππονόμη, Ιππώ, Ίρις, Ίρρα, Ισαία, Ίσις, Ισμήνη, Ισμηνία, Ισμηνοδώρα, Ίσση, Ιστορίς, Ίσχυς, Ιτέα, Ιτώνη, Ίυγξ, Ιφθίμη, Ιφιάνασσα, Ιφιάνειρα, Ιφιγένεια, Ιφιμέδεια, Ιφιμέδουσα, Ιφιμέθεια, Ιφινόη, Ιφινόμη, Ίφις, Ιώ.

Καβείρα, Κάλαιθις, Καλάμητις, Καλιάνδη, Καλιάνασσα, Καλλιάνειρα, Καλλιδίκη, Καλλιθόη, Καλλικρίτη, Καλλινία, Καλλιξένα, Καλλιόπη, Καλλιρρόη, Καλλίστη, Καλλιστράτη, Καλλιστώ, Καλλιφάνεια, Καλύκη, Καλυψώ, Καλχινία, Καμάρινα, Καμειρώ, Κανάκη, Κανάχη, Καπύλη, Κάρμη, Καρπώ, Κασάνδρα, Κασσιόπεια, Κασσιόπη, Κασσιφόνη, Κασσωτίς, Κασταλία, Καστιάνειρα, Κέγχρις, Κελαινώ, Κερδώ, Κέρθη, Κερκηίς, Κητώ, Κίλλα, Κίρκη, Κίρρα, Κίσσαιθα, Κισσηίς, Κλεαρίστη, Κλεις, Κλεισιδίκη, Κλειταγόρα, Κλείτη, Κλειτή, Κλειτώ, Κλειώ, Κλεόβοια, Κλεοβούλη, Κλεοδίκη, Κλεοδόξη, Κλεοδώρα, Κλεόλα, Κλεονίκη, Κλεοπάτρα, Κλεοφίλη, Κλεοχάρεια, Κλεώνη, Κλησιδίκη, Κλησώ, Κλονίη, Κλονία, Κλυμένη, Κλυταιμνήστρα, Κλυτία, Κλυτίππη, Κλυτοδώρα, Κλωθώ, Κοία, Κοιαντίς, Κοισύρα, Κοκκαλίνη, Κολυμβάς, Κομαιθώ, Κόριννα, Κορωνίς, Κοττυτώ, Κρανάη, Κρναίχμη, Κρέουσα, Κρινώ, Κρισίη, Κρόεσσα, Κροκάλη, Κτήσυλλα, Κτιμένη, Κυανή, Κυβέλη, Κυδίππη, Κυλλήνη, Κυματολήγη, Κύμη, Κυμοδόμη, Κυμοδόκη, Κυμοθόη,Κυμοπόλεια, Κυμώ, Κύνα, Κυνίσκα, Κύννα, Κυνώ, Κυρήνη, Κωρυκία,.

Λάβδα, Λαγίσκα, Λαδίκη, Λαιανδρίς, Λαίς, Λαμπετίη, Λαμπιδώ, Λαμπιτώ, Λάνασσα, Λανίκη, Λαογόρη, Λαοδάμεια, Λαοδίκεια, Λαοδίκη, Λαοθόη, Λαοκόωσα, Λαομέδεια, Λαονόμη, Λαοφόντη, Λασθενία, Λάχεσις, Λέαινα, Λεάνειρα, Λειαγόρη, Λεόντιον, Λεσβόθεμις, Λευκίππη, Λευκοθέα, Λευκονόη, Λευκωσία, Λήδα, Λητώ, Λίγεια, Λίλαια, Λοξώ, Λύδη, Λυκαίνιον, Λύκη, Λυμνώρεια, Λύρα, Λυσάνδρα, Λυσανία, Λύση, Λυσιάνασσα, Λυσιδίκη, Λυσιμάχη, Λυσίππη, Λυσιστράτη, Λυταία.

Μαία, Μαίρα, Μακαρία, Μακκώ, Μάκρις, Μαλθάκη, Μανία, Μαντώ, Μάρπησσα, Μάρση, Μέγαιρα, Μεγαλοστράτη, Μεγαμήδη, Μεγάνειρα, Μεγάρα, Μέγιλλα, Μεγιστώ, Μεδοντιάς, Μέδουσα, Μεθάρμη, Μέλαινα, Μελανθώ, Μελάνθη, Μελανίππη, Μελέτη, Μελία, Μελίβοια, Μελίη, Μελίνη, Μελιννώ, Μελιξώ, Μέλισσα, Μελιστίχη, Μελίτεια, Μελίτη, Μέλπεια, Μελπομένη, Μέμφις, Μενεσθώ, Μενίππη, Μερόπη, Μεσσήνη, Μετάνειρα, Μετώπη, Μηδεσικάστη, Μήδεια, Μήθυμνα, Μηλόβοσις, Μήστρα, Μήτα, Μητιάδουσα, Μήτις, Μητίχη, Μίδεια, Μιλτώ, Μινυάς, Μνημοσύνη, Μνησαρέτη, Μνησιμάχη, Μνησίφιλος, Μνήστρα, Μολπαδία, Μολπία, Μονίμη, Μορφώ, Μοσχίνα, Μοτύη, Μυία, Μυκήνη, Μύρινα, Μυρμιδόνη, Μύρρα, Μυρρίνη, Μυρτάλη, Μυρτία, Μύρτις, Μυρτόεσσα, Μυρτώ, Μυρώ.

Ναϊς, Ναϊάς, Ναννώ, Ναυσιθόη, Ναυσικά, Νέαιρα, Νεβροφόνη, Νέδα, Νειτήτις, Νεμεάς, Νέμεσις, Νεοβούλη, Νεόμηρις, Νεφέλη, Νηλώ, Νημερτής, Νηρηίς, Μησαίη, Νησώ, Νικαγόρα, Νικάνδρα, Νικαρέτη, Νικασίπολις, Νίκη, Νικίππη, Νικοβούλη, Νικοδίκη, Νικοθόη, Νικοστράτη, Νικοτέλεια, Νίκυλλα, Νικώ, Νιόβη, Νομία, Νοσσίς, Νύσα, Νυσηίς, Νυχεία, Νώνακρις,.

Ξάνθη, Ξανθίππη, Ξανθίς, Ξανθώ, Ξενέα, Ξενοδίκη, Ξενόκλεια, Ξενοκρίτη, Ξένυλλα.

Οθρηίς, Οία, Οίβη, Οίμη, Οινόη, Ομφάλη, Οινώνη, Ολυμπιάς, Ολύμπουσα, Ομφάλη, Οπώρα, Ορείη, Ορθαία, Ορσεδίκη, Ορσηίς, Ορσινόμη, Οτρήρη, Ουρανία.

Πακάτη, Παμφίλη, Παμφύλη, Πανάκεια, Πανδαία, Πανδίη, Πάνδροσος, Πανδώρα, Πανθαλίς, Παννυχίς, Πανόπη, Παντείδυια, Παντίκα, Πάρεια, Παρθενία, Παρθενίς, Παρθενόπη, Παρθένος, Πασιθέα, Πασιθόη, Πασιφάη, Πατρώ, Πεδιάς, Πειθώ, Πειρήνη, Πεισιδίκη, Πεισινόη, Πελάργη, Πελόπεια, Πελοπία, Πενθεσίλεια, Περίαλλα, Περίαπις, Περίβοια, Περικλυμένη, Περικτιόνη, Περιμήδη, Περιμήλη, Περινείκη, Πέρση, Περσηίς, Πετραία, Πέττα, Πεύκη, Πηνελόπη, Πηρώ, Πιέρεια, Πιτάνη, Πίτυς, Πλαθάνη, Πλαγγών, Πλακία, Πλειάδα, Πληιόνη, Πληξαύρη, Πλουτώ, Ποδάργη, Ποδάρκη, Πολάργη, Πολύβοια, Πολυδάμνα, Πολυδώρα, Πολυκάστη, Πολύκλεια, Πολυμήδη, Πολυμήλη, Πολύμνια, Πολυνόη, Πολυξένη, Πολυξώ, Ποντοπόρεια, Πραξαγόρα, Πραξιδίκη, Πραξιθέα, Πράξιλλα, Πραξινόη, Πρόκλεια, Πρόκνη, Πρόκρις, Προμένεια, Προνόη, Πρόσυμνα, Πρυμνώ, Πρωτογένεια, Πρωτομέδεια, Πρωτομέδουσα, Πρωτώ, Πυθιονίκη, Πυλάργη, Πυραλλίς, Πυργώ, Πυρήνη, Πυρίππη, Πύρρα.

Ραδινή, Ρέα, Ρηγίλλα, Ρήνη, Ρόδεια, Ρόδη, Ροδία, Ροδίππη, Ροδόκλεια, Ροδόπη, Ρόδος, Ροδώπις, Ροιώ.

Σαισάρα, Σάλπη, Σαπφώ, Σατύρα, Σαώ, Σειλήνη, Σειρήν, Σελάνα, Σελάνη, Σελήνη, Σεμέλη, Σθενέβοια, Σθενέλη, Σθενώ, Σίβυλλα, Σιγή, Σίδη, Σιδηρώ, Σίμαιθα, Σιμίχη, Σινόη, Σινώπη, Σμύρνα, Σπειώ, Στερόπη, Στίλβη, Στρατονίκη, Στρυβήλη, Στρυμώ, Στύγνη, Στυξ, Σωσάνδρα, Σωσώ.

Ταϋγέτη, Τελεσθώ, Τελέσιλλα, Τελευταγόρα, Τερψικράτη, Τερψιχόρη, Τηθύς, Τηλεδίκη,Τηλεγόνη, Τηλέφασσα, Τηριδάη, Τηρηϊς, Τίασα, Τισαμόρη, Τιλφούσα, Τιμαία, Τιμαιθώ, Τιμάνδρα, Τιμαρέτη, Τιμόκλεια, Τιμονόη, Τιμύχα, Τιμώ, Τιμώσα, Τισιφόνη, Τιτάνη, Τιφύση, Τοξοκράτη, Τουδώ, Τριτώ, Τρύφαινα, Τρυφέρα, Τυρία, Τυρώ, Τύχη .

Υάδα, Υάκινθις, Υγιεία, Υέλη, Υμνίς, Υπατία, Υπερίππη, Υπερμνήστρα, Υπερόχη, Υρμίνη, Υρνηθώ, Υψιπύλη.

Φαέθουσα, Φάεννα, Φαίδρα, Φαιναγόρη, Φαιναρέτη, Φαινώ, Φανοστράτη, Φανώ, Φάρτη (Φάρη), Φερενίκη, Φερετίμη, Φέρουσα, Φημονόη, Φηνώ, Φθία, Φίλα, Φιλαινέτη, Φιλαινίς, Φιληρατίς, Φιλίνη, Φίλιννα, Φιλίστα, Φιλοδάμεια, Φιλοδίκη, Φιλομάχη, Φιλομέδουσα, Φιλομήλα, Φιλονόη, Φιλονόμη, Φιλοξένη, Φιλύρα, Φιλώ, Φιλωνίς, Φιλωτέρα, Φόβη, Φοιβίς, Φοίβη, Φόρμη, Φορωνίς, Φρονίμη, Φρύνη, Φυληϊς, Φυλλίς, Φυλονόη, Φυλώ, Φύη, Φυσάδεια.

Χαιρεστράτη, Χαλκιόπη, Χαρίκλεια, Χαρικλώ, Χάρις, Χαρισία, Χαριτώ, Χάρμιον, Χαρμιώνη, Χθονοφύλη, Χιόνη, Χλόη, Χλωρίς, Χρομία, Χρυσανθίς, Χρυσάριον, Χρύση, Χρυσηίς, Χρύσιλλα, Χρυσίππη, Χρυσογένεια, Χρυσογόνη, Χρυσόθεμις, Χρυσοπέλεια, Χρυσόρθη.

Ψαμάθεια, Ψαμάθη, Ψωφίς.

Ωγυγία, Ωκάλεια, Ωκεανίνη, Ωκυθόη, Ωκυπέτη, Ωκυρρόη, Ωρείθυια.